emir z.

Fenerbahçe Orta Sahası İdare-i Maslahat Yeri Değildir

2012-03-01T00:21:00.007+02:00

“Fenerbahçe kaderi” diye bir şey varsa eğer, bu kaderin gözde temalarından biri de Fenerbahçe’nin herkes için hedef takım oluşudur. Türk liglerinin ve sarı-lacivertlilerin yüz yıldır değişmeyen yazgısından bildik bir anekdottur bu.

Tüm camiaların gözleri öncelikli olarak her sezon bu kulüple yaptıkları maçlarda olur. Fenerbahçe maçları Türk takımları için bir tür dönem ödevi, seviye tespit sınavı ya da yıl sonu bitirme sınavı gibidir… Bu sınavı başarıyla veren camialarda haklı olarak kısa süreli bir festival neşesi yaşanır.

Söz konusu Fenerbahçe'yse tüm teknik adamlar taktiklere taklalar attırır. Konsantrasyonlar üst seviyededir, oyuncular boğazlarına kadar adrenalinle dolarlar. Fenerbahçe maçları rüştünü ispatlama fırsatı sayıldığı için, cümle rakipler bir barikata, bir Majino Hattı’na dönüşür.

Bu durumun Fenerbahçe’ye yansıması ise, doğal olarak hiç de olumlu olmaz. Kulübün sırtındaki yük hiç bir zaman azalmaz. Rakip barikatlar, sıradan bir meydan okumayla yarılacak gibi değildir.

Ezelden beri var olan bu dış tazyiki aşmak için Fenerbahçeliler her zaman değişik taktikler denemişlerdir. Uzun yıllar boyunca en çok tercih ettikleri yöntem, yetenekli oyuncuları kulüp bünyesinde toplamak olmuştur. Belli ölçülerde işe yarayan ve son yıllara dek adeta kulüp geleneğine dönüşen bir yöntemdir bu.

Anlayacağınız, şartların zorlamasıyla, Fenerbahçe’nin tarihsel futbol karakteri savaşçılıktan ziyade yetenek üzerine kuruludur. Ha savaşçılık yok mudur, elbette vardır ve özellikle zor zamanlarda bariz şekilde ortaya çıkar. Zor zamanlarda gücünü idrak etmek, Fenerbahçe’yi Fenerbahçe yapan aslî özelliklerden birisidir: Herkes bilir ki Fener’in canını yakmaya gelmez, alimallah fena yapar.

Ancak dediğimiz gibi, futbol takımı açısından konjonktüreldir bu özellik ve süreklilik kazanıp sistematik hale gelmez. Kendisini zorlayan bir şey olmayınca, şairin anlattığı tarzda “solgun bir gül olur dokununca…” Kulübün özündeki büyük isyan potansiyeli futbol takımının aslî karakterine dönüşmemiştir.

Oysaki yazının başında anlattığımız büyük tarihsel basınca karşı koymak için Fenerbahçe’de yıllardır beklenen şey bu dönüşüm işlemidir. Taraftarın son yirmi yıldır “kocaman umudu” yalnızca budur. “Fenerbahçe tribünü yetenekli oyuncu sever” klişesiyse sadece zihinsel tembelliğin büyüttüğü bir şehir efsanesidir.

Aslında futbol oyununun doğası da, yaşadığımız zamandaki profili de bunu gerektiriyor. Son yıllarda antrenman tekniklerinin gelişmesi ve sporcuların daha profesyonel bir anlayışa evrilmeleriyle takımlar arasındaki mesafe kısaldı. Ve teknik beceri tek başına yeterli olmaktan çıktı.

Bu noktada tekniğin yanına fiziksel ve mental dayanıklılık koyamayan takımlar sezon içinde ciddi istikrar sorunları yaşıyorlar. Geniş alan bulduğunda kusursuzlaşan kimi oyuncuların ön alanda baskı yediklerinde darmadağın olmaları, artık kaldırılabilir bir yük olmaktan çıktı.

Oysaki büyük takım oyuncusunun dağılıp gitmek diye bir opsiyonu yoktur. Fenerbahçe futbolcusununsa hiç yoktur. Bir kere o formanın ağırlığı buna izin vermez.

Her adımda ortaya çıkan barikat ve “kurgu”ların sadece yetenek ve retorikle aşılması mümkün değildir. Yeteneğin yanına mental dayanıklılık, cesaret ve sorumluluk gibi hasletlerden oluşan geniş bir portföy koymak gerekir.

Karşısına çıkan Majino hatlarının karşısında Fenerbahçeli topçunun görevi topu istemek, ona hükmetmek, onu şaşırtmak ve gerekirse bayıltmaktır. Top rakipteyken de rakibi bunaltmak, sersemletmek, hataya zorlamak, nefessiz bırakmaktır. Fenerbahçe “idareten” oynayan oyuncularla yol yapamaz. Çünkü bu takımın ne orta sahası ne hücum hattı idare-i maslahat yeri değildir.

Fenerbahçe antrenörüyse başına buyruk saha yayılışlarına ve mıymıntı koşulara göz yumamaz. O, bütün boş alanların ve tek pasların efendisi olmak yanında, kaprisli ve mızmız topçuların da korkulu rüyası olmak zorundadır.

Formanın büyüsüne sığınma vakti geçmiştir. Şimdi Fenerbahçe oyuncusu hem yeteneği hem mücadelesiyle büyüleyici işleri kendisi yapacaktır. Ve bu takımın aslî karakteri de bu olacaktır. Buna ayak direyen hiç kimsenin bu takımda yeri yoktur. “Fenerbahçe’nin yeniçağı” bunu gerektirir.

Tarihinin hiçbir döneminde "ligin üstünde" bir takım kurması asla tek başına yeterli olmayan Fenerbahçe, yeni zamanlarda "ligin çok üstünde" bir takım kurarak yoluna devam edecektir. Ve bu kez, her bir neferi yıkılmaz savaşçılara dönüşmüş olarak…

Camia için güzel bir geleceğe de, ebedi saadete de giden başka bir yol yok…

O yol ya bulunacak, ya yapılacak…

Fena Halde Fener...

2011-09-09T02:59:00.003+03:00

“Aşk gizli kalabilir mi hiç? Aşk taşar, aşk sızar. Bir kor misali gönlü yakan aşk, aşığın gözlerinden ve tavırlarından belli olur. Aşkın kokusu yayılır etrafa, ateşin kömürde, suyun toprakta, sesin havada yayılması gibi...” *

Taştı içimizdeki sevda, yayıldı etrafa ve başladık anlatmaya, beş cümleyle üç satırla…

Bu yeryüzünde ne aşklar anlatılmadı ki… Hepsini işittik, hürmet ettik. Lakin hoş görsünler bizi; Fenerli'deki aşıklık istidadını hiç birisinde göremedik.

Herkes duysun ki, zamanın behrinde bir hikâyedir Fenerbahçe’ye sevdamız. Her mevsimin, her coğrafyanın içinden geçer; yeri sınırsız, yurdu kalplerdir.

Malum, aşkın filizlendiği en humuslu toprak, Anadolu. Belki tuttuğumuz takımı böyle karasevdaya düşer gibi sevmemiz de ondan. Artık kalbimizde mi humuslu ne? Sarıyı görünce sağ kapakçığı filiz veriyor, laciverdi görünce sol kapakçığı.

Zaman oluyor, Fener için gözyaşımızı içimize akıtıyoruz, aman söz olmasın diye. İşte o gözyaşları var ya, onlar suluyor bu sevda filizlerini. Bir küçük palamut filizi, yeni nesil formalardaki gibi, bünyemizi sarıp sarmalıyor.

O filiz dillerde söz oluyor tam yüz dört yıldır. Kulaklarda nağme, gözlerde ışık: Kara deryaların Fener’i o.

Akıllarda fikirdir her Fenerli'ye, kalplerde alev alev ateş. Kim üfleyip söndürmeye çalışsa daha da harlanan bir ateş. Üflemekle yetinmeyip üstüne nehirleri salsalar, o nehirler de tutuşacak emin olun. Sevgimiz o nehirleri de eninde sonunda ateşe verecek.

Yapamazsınız demeyin, suyun kaynama derecesi kaç ki? Bizim sevdamız sıfırın altında bile cayır cayır, hala anlamadınız mı?

‘Acıların takımı’ diyorlar sevdamıza. Ve anlamıyorlar bu kadar acıya rağmen, nedir bu Fenerliler’in sevdası? Buyrun işte, anlayışsızlığın bu kadarı. Sevgimizin sebebini ne zannediyorlarsa? Fener'den gelen mihnettir, elemdir, kederdir, siz ne sandınız? Her acısı sebeb-i şükürdür bizim için bilesiniz. Çünkü aşkın bir hali de itaattir. Sevgiliden ne gelse kabulümüz:

“Sevgilinin eziyetlerine katlanıyor diye hiç kınanır mı aşık? Büyük bir hata olur bu. Bu türden çilelere katlanmak insanın haysiyetini zedelemez, onurunu kırmaz. Yârin eziyetine razı olmak, hatta sürur duymak aşığın meziyetidir! Gerek eza, gerek lütuf sevgiliden geliyorsa hararetin buharı sayılmalı, hakaret olabilir mi hiç? Aşık, ‘Hoştur bana senden gelen, nârın da hoş nurun da hoş’ diyebilendir.”

‘Nedir arkadaş bu fanatiklik? Biraz da kendinizi eleştirin, böyle bağlılık mı olur’, diyorlar bize. Neymiş, sevgimizin ölçüsü yokmuş, bu yüzden gerçekleri göremiyormuşuz. Evet, biz gerçekleri göremeyecek kadar çok seviyoruz Fenerbahçe’yi, bunu yazın bir tarafa. Aşkın tarihine parafımız olsun. Çünkü bizim gerçeğimiz, sevdamızdır. Biz hakikati aşkın içinden görüyoruz. Sizin gerçeklerinizse ne kadar kuru ve sıkıcı…

Biz her neyi seviyorsak onu bu dünyanın sahte gerçekliğinden sakınıyoruz, not alın bunu da. Gözetiyoruz onu, kıyamıyoruz, toz kondurmuyoruz, bunu niye çok görüyorsunuz bize? Ve en çok anlayamadığım da şu: Bizim bağlılığımızdan başkasına ne?:

“Halifelerin halılarını çiğnedim, kralların toplantılarına katıldım. Fakat aşığın sevgilisine karşı gösterdiği korku ile karışık saygıya denk bir saygı görmedim. Yöneticilere etki edenlerin nüfuzunu ölçtüm; vezirlerin kullandığı yetkileri gördüm, devlet adamlarının tattığı sevinçleri bilirim; fakat sevgilisinin kalbini çalıp, duygularını elde ederek kendisine meylettireceğinden, böylece onun sevgisini kazanacağından emin bir aşığın talihinden memnun oluşundan daha yoğun, daha diri bir coşku ve sevinç bilmiyorum.”

‘Bakın aşkınızın kusuru var, onunla aranıza mesafe koyun’ diyorlar. ‘Hiç olmazsa birazcık yüz çevirin Fener’e, en azından bir omuz silkin, bir parçacık dudak bükün’ diye rica ediyorlar. Hem ricaları tuhaf, hem kendileri tuhaf. Aşkın ne olduğundan ne kadar bîhaberler. Halbuki sevdanın birinci kuralı ahde vefa değil mi ey akıldaneler, yoksa unuttunuz mu?

Biz unutmadık. Aşıklık iddiası kolaydır lakin, biz müddeî kalanlardan değiliz. Aşkımızı iddia etmiyoruz, biz onun ispatıyız beyler, en somut deliliyiz:

“Bil ki, vefâ hissi âşık için ihmale gelmez bir zarurettir. Temiz sevgilerin, samimi muhabbetlerin en başta gelen şartıdır vefâ. Âşık, maşukuna kopmaz zincirlerle kenetlenir. Onu unutmaz, onu ihmal etmez. Her yerde, her zaman onunladır. Bir gölge sadakatiyle vefâ gösterir ve bunu da gönülden, isteyerek yapar. Yapmak istemeyeni kim zorlayabilir ki? Âşkına vefâ mührünü vuramayan kimsenin âşıklar diyarında yeri yoktur.”

Şimdi anlaşıldı mı Fenerliler’in adımları niye hiç geri geri gitmiyor?

Bu satırlardan sonra da anlayın ki gitmeyecek, ‘çün bu sevdadan dönmeyiz biz!’

İşte bakın, yeni bir sezon başlıyor yine. Artık vuslat zamanı. Kalplerde hafif bir ürperti, zihinlerde muhtemel totemler ve dudaklarda mırıl mırıl dualar. Sadakatimizden, sevgimizden zerre eksilme yok. Tek bildiğimiz bu ânın bir lütuf olduğu.

Sevdiğine kavuşmak bir lütuftur çünkü, kadrini bilenlere ve tabii aşkın gereğini yerine getirenlere:

“Aşkın görünümlerinden biri de sevenlerin birbirine kavuşmasıdır. Bu büyük zevk, çok tatlı bir dönem, yüksek bir derece, şafaktan doğan bir mutluluktur. Daha doğrusu; ama nasıl söylesem, diriliştir, yüce varoluştur, sürekli sevinçtir, Allah’ın büyük bir lütfudur.

Ne yağmurdan sonra bitkilerin çıtır çıtır büyüyüşü, ne ilk yazda kara bulutların kaybolmasından sonra çiçeklerin parlaklığı, ne yemyeşil bahçelerle çevrili bembeyaz sarayların zarafeti, güzel huylu, iyi karakterli, nitelikleri güzellikte ahengini bulan bir sevgiliye kavuşmaktan daha güzeldir. En beliğ insanlar bu sevinci tasvir etmekten acizdir; tadını anlatamazlar. O durum gönülleri şaşkına çevirir, akılları durdurur...”

Son söz: Bilenler bilir; ‘sevdaluk adami eyi eder, kimse karişuk etmesun’. Bu yazı da bunun üstünedir. O yüzden şimdi lütfen artık bizi sevdiğimizle baş başa bırakın ve gidin kendi işinize bakın... Bırakın ona sevda sözleri yazmaya devam edelim:

O bizim ferahlığımız, zihin berraklığımız, gizli mesleğimiz, kelime haznemiz: Fenerbahçe…

* Yazıdaki alıntılar, İbn-i Hazm’ın Güvercin Gerdanlığı’ndan. Kitap, Mahmut Kanık’ın çevirisiyle İnsan Yayınları’ndan çıkmıştı.

Tebdil-i Paradigmada Ferahlık Var

2011-08-31T15:00:00.003+03:00

Retorik ince bir sanattır. Bu inceliğin ilk farkına varanlardan Aristo bu mesele hakkında bir kitap bile yazmış. Diyor ki; konuşmaya egemen olan üç temel değer vardır: Amaca uygunluk, soyluluk, adalet.

Niye bahsettim şimdi bundan? Çünkü 3 Temmuz’dan bu yana şunu anladım ki bizim yönetim kurulunda retorik sanatının temellerinden haberdar bir Allah’ın kulu yok. Bu kadar burnumuzdan solumamızın, mide ağrıları çekmemizin bir sebebi de bu. Çünkü hislerimize tercüman olma, milyonların kalbiyle dile gelme vazifesini üstlenen yok, bu kadro boşta. Geçici olarak bazı gazeteciler, blog yazarları ve eski futbolcular vs. kerhen dolduruyorlar boşluğu. Ama o da yetmeyince sıkıntı milyonların bünyesine vuruyor.

Hadi retoriği bıraktım aslına bakarsanız ortada bir yönetim de yok, yönetişim de yok, iletişim de yok. Var diyen? Yalnızca amatör sportif faaliyetlere ve bütçe dengesine dönük idare-i maslahat, bir de tabii yazılı bildiriler ve münferit yönetici açıklamaları. Bunlardaki söyleme bakınca da ne Aristo’nun bahsettiği amaca uygunluğu görüyoruz ne bir soyluluk ne de bir adalet arayışı.

Amaca uygun değil, çünkü kulübün haklı çıkarlarını koruyamıyor.

Soylu ya da estetik değil, çünkü kamuoyunda olumlu bir rüzgar, bir beğeni yaratamıyor.

Adaletten yana değil, çünkü adaletin peşinden koşacak kadar cesur davranamıyor.

İşin özü: yetersiz.

Olay bununla sınırlı değil. Bir kriz anında verilebilecek en yetersiz tepki düzeyinde kaldı yönetim. Duyduğu büyük şok ve dış baskı yüzünden korku ve regresyona kapıldı. Kendi içine kapandı. İlk günlerde doğru dürüst açıklama bile yapılmadı. Hafif silkelendikten sonra bu kez de duruma yanlış uyarlandılar. Mesela ilk ciddi açıklamalarında ligin marka değeri ve ekonomik kayıplardan bahsettiler, çok gerek varmış gibi. Ardından çaresizlik duygusuyla divanda gözyaşları sel oldu. Görüntü çok kötüydü. Ve şu son hamle: burada da hatalı bir uyum dili kullandılar: “Bizi süründürmeyin.. Yalvarıyoruz bizi düşürün.” Yok daha neler? Bu bir hukuki gereklilik, bunu ifade etmek yeterli. Niye yalvarıyorsunuz?

Her hamleden sonra yaşanan dağınıklık sağlam bir planlama yapılmadığını gösteriyor. Sürecin başından beri lobi yapılmayışı, önleyici planlamanın eksikliğine işaret. Kriz yönetimi diyeceğim, ama daha krizin tam bir tanımının bile yapıldığından kuşkuluyum.

Şunu da söylemeden geçmeyelim, siyasi iktidar yöneticilere suskunluk telkin ediyor, federasyon da öyle. Büyük ihtimalle başkan da şimdilik bekleyin diyor. Yani bekle gör hamleleri yürürlükte. O yüzden sükut dışındaki seçenekleri baştan elediler gibi. Ama işte tam da bu, Fenerbahçe’ye inanılmaz zaman, güç ve prestij kaybettirdi. Yine bekle ama bu arada elin niye armut toplasın ki?

Mesela hükümetle köprüleri atma korkusu olmadan da dik durulabilirdi. Bu kadar diplomasi bilmiyorlarsa o mevkilerde işleri ne? O kadar gezilere çıktıkları Başbakan'a sorsalar sihirli formülü, o bile kendi üslubunca söylerdi: dikleşmeden dik durun!

Tabii bu da bizi yeniden retorik konusuna getiriyor.

Kabul edelim ki yönetimde bu serencamın yükünü taşıyabilecek, bu ince dengeyi sağlayabilecek hitabet ustalığına ve mantık kıvraklığına sahip bir kişi bile görünmüyor. Hani şöyle sözün efendisi, kelamın ustası bir tip, öldüm Allah yok.

Şaşırtıcı da değil. Çünkü bizim yönetim kurulumuzun bir kısmı kalem efendisi modunda, çelebi yapılı, narin kişiliklerden kurulu. Ali Koç, Yasemin Merçil, Serhat Çeçen… Kalanları da iş bitirici 'teknokrat' özellikli adamlar. Mesela ver Nihat Özbağı'ya iş makinelerini, sana koca bir stadyum yapsın. Mithat Yenigün’e üç tane tuğla ver, hemen bir butik otel diksin. İş yapan insanlar bunlar, sessiz karıncalar.

Kendi uhdelerine düşen yönetim vazifelerini çalışkanlıkla yerine getirdiler bugüne dek. Hepsine eyvallah. Çalışkan ve iyi karakterler. Ona da şüphe yok. Ama halihazırdaki iş başka. Bu iş ayrı bir cehd, başka bir gayret ve kendine özgü performanslar gerektiriyor.

O zaman bu yükü kim taşıyacak? Hangi planlamacılar, hangi hatipler, hangi dava adamları? Ve taktikleri ne olacak? This is the question.

Ya yönetim değişmeli, ki buna sıcak bakan pek yok; o zaman bahsedilen mevkilere takviyeler ve taktik değişikliği şart. Yani ön libero alamadık bari dava adamları alalım. Bu yıl transfer anlayışımızda köklü değişiklikler olmalı. Bakın altyapıda maliyetsiz cevherler duruyor: Fenerbahçe’nin evlatları savaşmak için orada öylece bekliyor.

Arkanızda deli bir kitle var, bilin. Siz kendinizi güçlü hissederseniz onlar da hissederler. Bu kitlenin müthiş enerjisi sadece forma ve taraftar kart almakla sınırlı değil, buradaki potansiyelleri kullanın. Camiadan takviyelerle kadroyu güçlendirin, ortak akıl belirleyin ve şu ana dek sürdürdüğünüz düşük profile bir son verin.

Halihazırdaki paradigmanızı baştan aşağı değiştirin. Ortadaki tablo Fenerbahçe'nin azametine denk düşmüyor.

Yanı sıra alanındaki en iyi profesyonellerden yardım alarak bünyeyi içten de berkitin. Ki kolay lokma değil, demir leblebi olduğunuz iyice anlaşılsın.

Hukuki ve mali boyutlarıyla geleceğe dair farklı senaryolar oluşturun. Bunlara dönük eylem planları hazırlayın. En kötü senaryonun bile kafanızda bir karşılığı olsun, ki bir daha bize gözyaşı göstermeyin. Net bir güzergah, sağlam bir sabite bulmak o kadar mı zor? Her yeni kararla savrulup durmayın.

Bir kriz anında yönetimin ne olursa olsun ‘olumlu bir tutum’ geliştirmesi gerekir. Bu, sürecin devamı açısından elzem. Telaş, korku ve belirsizlik hissi sadece çözülmeyi arttırır. Eğer bugün Fenerbahçe cephesinde çözülme yoksa bunun tek sebebi taraftarın inanılmaz sadakatidir. Şimdi artık bu kararlılığı sizin gözlerinizde de görmeliyiz. Taraftara umut verin. En karanlık anda en güçlü ışığı gösterin.

Ne eylemde ne söylemde; zayıflık emaresine son! 'Sürünme', 'maymuna dönme', ‘yalvarma’ gibi tabirler ne oluyor? Çıkarın bunları lügatinizden! Kullandığınız sözcüklerde dahi itibarımızdan ödün vermeyin.

Çünkü ortada kesinleşmiş bir suç falan yok. Ortada kesinleşmiş bir hınç var. Velev ki bir suç bile olsa Fenerbahçe camia olarak bu kadar vicdansız uygulamayı hak edecek ne yaptı? Kalkın ve bunun üzerine gidin.

Size yönelen ve sanki hakmış gibi gösterilen bu nefreti, bu hınç psikolojisini deşifre edin, açığa çıkarın.

Medyayla ve kamuoyuyla ilişkileri yeniden düzenleyin, periyodik bilgilendirmelere gidin. Şikede tek odak olmaktan kurtulacak PR çalışmaları yapın.

Futbol federasyonuna ve meclise, geçmişe dönük şike tahkikat komisyonu kurmaları için baskı yapın. Böylece cepheyi genişleterek üzerinizdeki hukuksuz ve hakkaniyetsiz baskıyı azaltın. Fenerbahçe operasyonunu bir Türk futbolu operasyonuna çevrin.

Bir de asla ama asla eyyam yapmayın. Sakın! Yok marka değeriymiş, yok diğer kulüplermiş, yok iki sene kaybedermişiz. Bunlardan kime ne?

Sadece hukuka referans verin, sadece onurumuza referans verin yeter. Türk sporundaki genel kirliliği ve size yapılan hakkaniyetsizliği sağlam bir argümantasyonla anlatın, cümle cihana duyurun.

İtibarımızın peşinden koşun, kâfi..

Büyük başın ağrısı da büyük olurmuş. Bu ağrıya derman olacak kudretteyseniz işte meydan. 47 günü unuttuk, şimdi iradenizi gösterin, taraftar sizinle.

Ama elinizden bir şey gelmeyecekse ve bir 47 gün daha kaybedeceksek, her şey için teşekkürler, artık gölge etmeyin.

Gözlerimiz Nemli Değil Gözlerimiz Namlu

2011-08-25T14:19:00.007+03:00

Zor zamanlarda duygular birikir. Yüreğimizi sıkar, insan ister ki infılak etsin, kurtulsun bu ızdıraptan.

Şimdilerde bu infılak duygusu en çok Fenerbahçeliler’in içinde. Bin türlü melunla ve bin türlü melanetle karşı karşıya çünkü büyük sevdaları. Midelerinde hep bir ağrı, akıllarında hep aynı dörtlük:

Ne alnımızda bir ayıp,

Ne koltuk altında saklı haçımız.

Biz yalnız Fenerbahçe’yi sevdik

İşte bağışlanmaz korkunç suçumuz...

İnfılak’ın arefesindeki Fenerbahçe taraftarı, Avrupa’dan men kararı üzerine yoğun bir şekilde ligden çekilme tartışması başlattı. Duygusal olarak anlaşılabilir ve hak verilebilir bir talep, pekala kulübün çıkarına mı, şimdilik bunu sorgulayan pek yok.

Dünkü meş’um kararın ardından çekilelim popülasyonu bir hayli yoğun, anlaşılıyor da, bu konudaki analistlerin sayısı bir bilseydik? Şöyle bir bakayım.. Hımm. Evet, az da değil, hiç yok.

Halbuki ligden çekilme konusunun neler getirip neler götüreceği hakkında bir fikri olanlar varsa, acilen uzun bir diskur geçmeliler. Öngörüleri nedir anlayalım ve hayata geçirelim.

Eh tamam, haydi pılımızı pırtımızı toplayıp sine-i millete döndük, sonra? Planımız ne? Neyi hedefliyoruz? Şayet bu ligden çekilmenin altını dolduracak argümanlarımız, uzun vadeli bir yol haritamız varsa eyvallah sizinle her yola varız. Ama ciddi bir stratejimiz yoksa; ne demeye çekiliyoruz?

Sakın sadece çaresizlik duygusunun ittirmesiyle bir tür romantizme kapılmış olmayalım? ‘Bana ne oynamıyorum işte’ deyip çocuk gibi küsmek gibi bir şey olmasın bu? Bir kere çekildikten sonra sırtlanların, akbabaların n’olur geri gelin diye çağıracağını sanmıyoruz herhalde… Gözlerimiz nemli, kızgınız ama bu vaktin kelamı bu mu acaba?

Umarım yönetimin de ruh hali böyle değildir. Çünkü romantik ruhlardan çok, rasyonel kişiliklere ihtiyacımız var şu anda. Umarım taraftar gibi yönetim de yaşlı gözlerle ‘yüreğinin götürdüğü yere gitmek’ yanlısı değildir. Umarım çekilmek derken uzun vadeli hesaplamalar yapmışlardır. Yoksa bu ligin bağrına terlerini, ruhlarını, kalplerini kazıyan Lefter’e, Can’a, Fikret’e durumu nasıl anlatırız, bilemiyorum. Bu bilinçsiz hamle, onların alınteriyle kazandıkları mevzileri rakiplere bırakmak değil mi?

Bakın, yönetim sanatında geri dönüşü olmayan adımlar, bağlayıcılığı olduğu için zor alınan kararlardır. İyi bir hesaplamaya dayanmıyorsa size hem maddi zarar verir, hem de manevi yatırımı değersizleştirerek size prestij kaybettirir. Anlayacağınız stratejik bir aptallık olur.

Önümüzde çok basit bir örnek var: CHP. Siyasetin kendi iç ilkeleri, iletişim kopukluğunu kaldırmaz. Bunu da siyasetin doğasına birazcık nüfuz etmiş herkes bilir. Ancak meclise girmek yerine Piedra Irmağı’nın kıyısına oturup ağlamayı tercih eden CHP’lilerin bu bilgiye pek de vakıf olmadıkları anlaşılıyor. O yüzden de büyük hataları onlara pahalıya mâl oldu. Ve şu konjonktürde maalesef CHP ve liderinin siyasal ağırlığı, annesine küstüğü için yatağında yüzü koyu ağlayan bir kız çocuğunun ağırlığı kadar.

Şimdi istediğimiz bu mu? Bu mu tepki diye aklımıza gelen? Önce bir altını dolduralım, camiayı ikna edelim, tamam, ama dolduramıyorsak da lütfen bu bahsi kapatalım.

İçimizden bazıları da kendi kendimizi Bank Asya’ya düşürme yanlısı. Hangi mantıksal çıkarımdan hareket ettiklerini bilemiyorum. Peki hadi ceketimizi aldık, kapıyı vurup çıktık Süperlig’den. Peki sonra biz Anadolu’nun tozlu yollarında seyr ü sefer ederken ya mahkemeden beraat kararı çıkarsa, ki biz buna inanıyoruz? Ne olacak? Hiç mi geleceğe dair çıkarım yapma huyunuz yok aziz kardeşlerim?

Şimdi bu altı doldurulmamış lakırdıları bir tarafa bırakalım da makul stratejiler üzerinde duralım. Başlangıçta konunun kısa bir özetini çıkaralım; bir cümlelik bir özet: Fenerbahçe 'operasyonu yürüten irade' tarafından kefaret çarmıhına gerildi. Hz. İsa nasıl insanlığın günahlarına kefaret için çarmıha gerildiyse, Fenerbahçe de Türk futbolunun günahlarını temizleme rolüne uygun görüldü. Bu noktada Fenerbahçe’nin seçilme sebepleri üzerine yazılmış hangi teori doğrudur bilinmez. Ancak vaziyet açıkça bu.

İşte sürecin çatallandığı nokta da bu. Türk futbolunda topyekün bir temizlik kampanyasına gidilip adamakıllı mı paklanacağız yoksa hesaplaşma sadece tek kulüp üzerinden mi yürütülecek? Görülen o ki operasyonu yürütenler topyekün bir temizliğe evin hepten yanacağını düşünerek karşı çıkmakta. Ve sembolik bir temizlik operasyonu için de birçok değişik sebepten dolayı Fenerbahçe’yi gözüne kestirdi.

Evet, durum bu ve karşımızdaki blok bizim bu zor durumumuzda yanlış hamleler yapmamız için ellerini ovuşturuyor. O yüzden sağlam argümanlarla desteklenmemiş, uzun vadeli yol haritası çıkarılmamış bir ligden çekilme tavrı onların ekmeğine yağ sürebilir. Biz Gandhi'miyiz pasif direnişe geçiyoruz?

Şimdi biz bu günah gömleğinin yalnızca Fenerbahçe’ye giydirilmesini engelleyecek daha makul hamleleri bulmak durumundayız. Geçmişte defalarca dile getirdiğimiz mağduriyetlerimizin her yasal ortamda takipçisi olmak varken, yoğun bir şekilde karşı atağa geçip günahın Türk futbolunda nasıl kurumsallaştığını göstermek varken, buna defalarca itiraz ettiğimiz halde yaprak bile kımıldamadığını haykırmak varken kendi elimizi kolumuzu bağlamak niye? Hazır yönetim de “telkin edilmiş suskunluğu”na bir son verecek gibiyken, hızımı arttırmalıyız, istop etmek nereden çıktı?

Bu hamleleri yapabilmenin yolu kenara çekilip hırsla tırnağını yemek değil, oyunun içinde kalıp kıyasıya savaşmak.

Lütfen bir Sun Tzu’ya falan bakın, savaş sanatında küskünlük diye hamle mi var? Adam akıllı stratejik manevralardan bahsedin lütfen. Fenerbahçe için ağlamayın, Fenerbahçe için aklınızı çalıştırın. Gözlerimiz nemli değil, gözlerimiz namlu olsun.

Fenerbahçe’yi cezalandırarak Türk futbolunun hafızasını sıfırlamaya çalışıyorlar. İşte Fenerbahçe taraftarı bu hinliğe karşı teyakkuzda olmalı ve yönetimle birlikte futbolun hafızasını sürekli canlı tutmalı. Bu bize vazifedir, vazifeden de ötedir.

Bu hafıza kayıtlarındaki pisliklerin üzerine örtülen tüm örtüleri kaldırmalıyız. Neyle? Her lisandan adalet cümleleriyle….

Önce uzayan dava sürecini kısaltmak ve gizlilik kararını kaldırmak için konuşmak gerek ağız dolusu.

Sonra Fenerbahçe’yi bir Fenerbahçeli’ye harcatma oyununu bozması için Federasyon Başkanı’nı derhal istifaya çağırmalı…

Ve kendisine yapılan haksızlıkların bugüne kadar hangi adalet anlayışıyla üstünün örtüldüğünü sorgulamalı taraftar.

Mesela şayet bu bir futbolda temizlik hareketiyse federasyon bünyesinde neden hala geçmişe dönük bir şike tahkik komisyonu kurulmadığını sormalı her yerde.

Ve futboldaki temizlik hareketinin neden tüm futbol takımlarını içine alacak kapsamlı bir operasyon şeklinde planlanmadığını…

Türk futbolundaki pislikleri deşifre etmek isteyen pek çok kişi vardır muhakkak, bunların konuşması için neden ortam yaratılmadığını sormalı.

Meclis’te yeniden bir şike soruşturması açılması, geçmişteki dosyaların indirilmesi ve buna mukabil bir komisyon kurulması için kamuoyu oluşturmalı,

Sekiz aylık bir operasyon sürecinde bir milim bile sızmamış soruşturma bilgilerinin bir gecede faş olmasının ve bunların tamamının bir kulüp üzerinde yoğunlaşmasının nedenini sorgulamalı…

Sadece Fenerbahçe’nin cezalandırılmasıyla futbolda sağlanması düşünülen temizliğin toplumsal barış ve huzuru nasıl temin edeceğini de…

Çok değil daha geçen yıl Fenerbahçe defalarca savcılara çağrıda bulunduğu halde, siyaset ve futbol dünyasından pek çok kişinin haksızlık doğurucu konuşmaları medyaya yansıdığı halde, bir soruşturma açılmamasının hangi adalet anlayışıyla açıklandığını sorgulamalı…

Ve teknik takiplerin, futboldaki pislikler çok iyi bilindiği halde neden tüm ligi kapsayacak şekilde dizayn edilmediğini sormalı…

Kısacası gırtlağımızda harfler birikmeli Fenerli kardeş, sorgulayan harfler, şaşırtan harfler... Dünyaya küskün bakışların zamanı değil.

Bin demir kapıyla hesaplaşmaktan çürümeli omzumuz ki aşkımız bizden utanmasın. Ağlamadan, dillerimiz dolaşmadan, yumruğumuz çözülmeden hakkımızı arayalım.

Yoksa biz sine-i millete dönüp kendi kendimize gözyaşı dökerken onlar gözlerden uzak bir yerde, adaletin naaşını kimsesizler mezarlığına gömecekler.

Sultânî’den Mesaj Var: “Genç UEFA’lılar Rahatsız!”

2011-08-20T03:11:00.012+03:00

Galatasaray'ın tıpkı ilkindeki gibi sağ gösterip sol vuran açıklaması üzerine -ki bu üslubun üzerinde ayrıca durulmalı- düşülmüş şerhler:

1-"Türk futbolu çok ağır bir şaibe altında. Toplumumuzu sadece sportif açıdan değil sosyal açıdan da alt üst edecek kadar derin ve yaygın olduğu anlaşılan büyük bir sorunla karşı karşıyayız."

Şerh: Sabah-ı şerifler hayrola Sultanîli arkadaş… Futbolla ilgili elli yıldır cereyan eden sorunlar toplumumuzu sportif ve sosyal açıdan çoktan alt üst etti bile, sosyal bünyenin içi dışına çıkmış vaziyette. Günaydın.

Ayrıca "derin ve yaygın olduğu anlaşılan" deniliyor ki bir kez daha günaydın. Buradaki derin kelimesinin yerine mesela Mehmet Ağar’la Haluk Ulusoy’u, yaygın kelimesi yerine de “90’lı yıllar”ı koyunca niye iki de bir günaydın dediğim anlaşılabilir.

2-“Hepimiz aynı gemideyiz ve geminin adı Türk Futbolu’dur."

Şerh: Bu filoda bir de Türk basketbolu diye bir gemi vardı, onu hatırlayan var mı? Hani Cemal Nalga bandıralı…

3-“Gün dövünme, tartışma, kavga günü değildir. Hep beraber oturup ortak bir akıl ve strateji oluşturma günüdür.”

Şerh: Oturup ortak bir akıl ve strateji oluşturma çabalarınız takdire şayan. Bir diğer kulüple birlikte dergilerinizi beyaz kapakla çıkararak Türk futboluna verdiğiniz ince mesaj, ortak akıl ve kardeşliğin şahikasıydı. Fark etmedik değil.

4-“Bu strateji "zaman kazanma"ya dayandırılamaz…”, “Kararların "geciktirildiği her gün" Türk sporuna zarar vermektedir…”(ilk açıklama'dan), “Türk futbolunun içine düştüğü bu karanlıktan "bir an önce" çıkarılması için tüm mercilerin, gerekirse liglerin bir süre ertelenmesi kararı dahil, üzerlerine düşen tüm görevleri "zaman kaybetmeden" yerine getireceklerine ve kararın verilmesi için gerekli bilgi ve delillerin Federasyon’umuza "ivedilikle" iletilerek sürecin "hızlandırılacağına" inanıyoruz.”

Şerh: Zaman ve hız kavramlarına modern bilim tarihinde bir Einstein, bir Max Planck bir de Galatasaray bu kadar çok eğildi. Einstein bildiğimiz kadarıyla hız’ı arttırarak zamanda yolculuk yapmanın peşindeydi. Galatasaray ise hızı arttırarak Fenerbahçe’nin zamanda geriye yolculuk yapmasının peşinde. Eh, tabi herkesin kendine göre ulvî amaçları var…

5-“En kötüsü bu adımları biz zamanında atmaz isek, başkalarının bizim adımıza atması kaçınılmazdır. Kurallar çerçevesinde hatalarımızla yüzleşip gereğini biz yapmazsak dünyada bunu üst kuruluşlar yapar. Kendi kangrenli parmağımızı kendimiz kesmezsek, birileri gelir kolumuzu keser. “Biz yapamadık, onlar yaptı” diyemeyiz.”

Şerh: Niyeyse aklıma Cumhuriyet mitinglerinde ki “Ordu göreve” pankartları geldi. Ve bazı gazetelerdeki uyarı yazıları. Şimdi de Galatasaray kulübü uyarıyor bizi; ‘Genç Uefa’lılar rahatsız.”

Evet, soruyorum: Şimdi bu gerçek bir darbe uyarısı mı, darbe tehdidi mi, yoksa gizli darbe hevesi mi?

İlgilenenler için bu sorunun cevabı Özden Örnek’in Darbe Günlükleri’nde mevcut.

6-"Futbolumuzdaki bazı şahsiyetlerin hırsları, bir an için akıllarının önüne geçmiş olabilir."

Şerh: Çok mâkul bir tespit. Bir hukuki kararı hiçbir hukuk gerekçe göstermeksizin eleştirmenin başka bir açıklaması olamaz. Edebi kelamlarla, iktisadi verilerle ya da dünya barışı ve banal metaforlarla böyle bir metin kaleme almaya başka ne denebilir?

7-"Ama ne anlayış, ne acıma, ne dostluk duygularımız hataları ortadan kaldırmaz."

Şerh: Katılmamak ne mümkün! Zaten Cemal Nalga olayında küme düşürme gerekirken, 'hatalar ortadan kaldırıldığında' da katılmıştık biz buna. O gün bugündür katılırız. Katıla katıla güleriz her ortamda.

8-“Kendimizi yönetme becerisi ve erkine sahip olduğumuzu kanıtlamamız için atılması gerekli adımlar bellidir.”

Şerh: Doğrusunu ben yazayım: “Hukuki gereklere uygunluk becerisi ve adalet duygusuna sahip olduğumuzu kanıtlamamız için atılması gereken adımlar bellidir, onlar da atılmıştır.”

Not:Belki yazımı okuyunca düzeltirler.

9-"En kötüsü bu adımları biz zamanında atmaz isek, başkalarının bizim adımıza atması kaçınılmazdır."

Şerh: Hayır hayır, en kötüsü bu tip müzevir müzeyyen cümleleriyle aba altından sopa gösterirseniz, fırsattan istifade ve cebelleziyle suçlanmanız kaçınılmazdır.

10-“Uygar dünyanın saygın bir üyesi olmak, öncelikle hatalarımızla yüzleşip, kendimize karşı dürüst olmaktan geçer.”

Şerh: Cemal Nalga geçen yıl Litvanya’nın hangi takımında oynamıştı? İlk bilene Galatasaray amblemli su bardağı, ya da Süper kupa posteri hediye edeceğim.

10-""Uefa kupası ve Süper kupa almış kulübe," Dünya üçüncüsü ve Avrupa dördüncüsü olmuş bir milli takıma sahip ve nüfusunun yarısından fazlası 24 yaşın altında olan Türkiye’ye, yakın bir zamana kadar futbolun geleceğe damgasını vuracak yeni yıldızı olarak bakılmaktaydı...Son dönemde yaşadıklarımızdan sonra bu noktadan ne kadar uzaklaştığımız ortadadır."

Şerh: 3 Temmuz'dan sonra yaş ortalamamız yükselmedi. Hala oldukça genç bir toplumuz. Türkiye'ye yakın bir zamana kadar yıldız değil sağı solu belli olmayan bir futbol ülkesi olarak bakılıyordu, halen de öyle bakılıyor. Türk futbolunun bir şeyden uzaklaştığı yok, ama sizin şu ilgili ilgisiz, zırt pırt Uefa kupasından bahsetme huyundan acilen uzaklaşmanız şart..

11-Umumî şerh: Galatasaray Terbiye-i Bedeniye Kulübü mensupları bedenlerini pek iyi terbiye edemediklerini geçen sene son anda kümede kalarak göstermişlerdi.

Mamafih iki de bir yayınladıkları bildirilerin içeriğine bakılırsa ruhi terbiye anlamında da Metin Oktay ve Özhan Canaydın’dan sonra bir arpa boyu yol alamadıkları görülüyor.

Bu köklü eğitim kurumunda ivedilikle bir zihniyet ve müfredat değişikliği gerekiyor.

Tablo bu. Bu tablo üflemekle değişmez.

Manipülasyonla Ördük Anayurdu Dört Baştan!

2011-08-13T20:37:00.010+03:00

İletişim fakülteleri müfredatında en çok değinilen mevzulardan biri de haberde manipülasyondur. Çünkü bilen bilir, ufak bazı oynamalarla her habere istenilen kıvamı yüklemek mümkün olabilir. Ya da kamuoyunda istenen etkileri yaratmak için kullanabilecek malumat, zibil gibidir.

Peki öğrencilere bu manipülasyon derslerinin verilmesinin sebebi ne? Öğrensinler ne olduğunu da manipülasyon yapmasınlar diye tabii ki. Medya, demokratik bir sistemin dördüncü ayağı olsun, yasama, yürütme ve yargıyı halk adına denetlesin diye... Kamuoyunda ortaya çıkan görüşleri, soruları, umut ve korkuları yansıtarak ülkenin vicdanı olsun diye. Her bir iletişimci adayı, zanaatini ahlak ve değerler üzerine kursun diye.

Bunun için öncelikle haber yazma tekniği içine yönlendirme sokmanın bin türlü şekli olduğu anlatılır öğrencilere.. Her şekilde yapabilirsiniz bunu. Habere referans diye verdiğiniz fotoğrafla, ya da haberin hemen yanına koyduğunuz yönlendirici başka bir haberle. Ya da mesela televizyon haberi yapıyorsanız fona koyacağınız uygun bir müzikle.

Anlayacağınız şu söylenir genç beyinlere: ”Aman çocuklar, şeytanın oyunları bitmez, insana binlerce oyun sunar ki birinden birini kullansın diye... Peki insan ne yapar. Ah çok zalim ve pek cahil olan insan hep kanar şeytana.. Sakın ola ki siz kanmayın.”

Peki sonuç istendiği gibi mi olur? Maalesef, niyetler hep güzel olur ama basında etik davranış niyeyse pek çok zaman niyetlerde kalır. Türkiye’deki hakim medya aklı, kamuoyunu yansıtmak yerine kamuoyu oluşturmak üzerine kurulmuştur. Ve bu durum birçoklarınca normalleştirilmiştir. Bu sebeple de güzel güzel, etik etik davranmak isteyen gençler de ya bu sistemin bir dişlisi haline geliyor, ya da aykırı davranıp mahallenin delisi addediliyor. İşini doğru yapanlar asla çoğunluk olamıyor.

Anlayacağınız “yanlış hayat doğru yaşanmıyor.”

Çünkü Türk basın hayatının üzerine kurulduğu en güçlü sac ayağı manipülasyon. Merkezle çevre arasındaki tarihsel kimlik ve varoluş krizini, akletme farklılıklarını, vizyon çatışmalarını gözlerden gizlemek, yalanlamak, güzel göstermek için kurulmuş bir sistem bu.

Binlerce örnek var da, birini aktarayım: Meselâ 27 Mayıs 1960 günü “Yurtta tam bir huzur hüküm sürüyor” diye yazmıştır bu medya. Memleket sathında binlerce insan içeri alınırken, teğmenler generallerin kıçına tekme atarken hüküm süren bir huzurdur bu, artık nasıl oluyorsa. Yine 28 Şubat öncesi, piknikte kuş tüfeği ile avlanan çocukların gerilla eğitimi alan teröristler olarak verildiği haberleri unutmak ne mümkün?

Neyse uzatmayayım. Temeldeki bu politik manipülasyon aklı, magazin, ekonomi, kültür, spor haberciliğine de aynen yansımış durumda. Sadece politik değil, kişisel hırslar uğruna bile manipülasyon yapılabiliyor yıllardır. Bir davranış standardı halini almış gibi bu. Öğrenilen bu, öğretilen bu, uygulanan bu. Dolayısıyla bir çok medya mensubu da mesai saati boyunca kamuoyu vicdanıyla değil de, kendi meşrebine ve çıkarına uygun yönlendirmelerle meşgul olmayı tercih ediyor.

Sonuç olarak memleket medyasında önemli bir kitlenin açık ya da gizli zanaati şu: gerçek gündemi, manipülatif gündemle sulandırmak, uzaklaştırmak, kendi lehine değiştirmek. Yani bir şekilde kamuoyu oluşturmak. Hem kafasız hem kötücül bir vizyon bu.

Bu günlerde bu vizyonun en “dantel gibi örülmüş, sanatsal bir şekilde işlenmiş” örneklerini şike soruşturmasıyla ilgili haberlerde görmek mümkün.

Soruşturmanın başından beri ortaya çıkan belgeler ve halihazırdaki medya/yargı uygulamaları, bizlere üzerine konuşmamız ve düşünmemiz gereken bir çok başlık çıkardı. Meselâ: “Hukukun işleyişi, medya ve etik, şike’nin ahlaki boyutu, toplumsal değerlerimizin sorgulanması, eğitim müfredatının zaafları, şikede medya ve siyasetin rolleri, spor dünyamızdaki rol modellerinin gerçekliği ve uygunluğu, taraftarlık kültürü, iletişim tarzımızdaki yozlaşma, tüm kulüpler ve spor camiası için gerekli olan bir özeleştiri ve itiraf mekanizması” vs. gibi konular ilk aklıma gelenler.

Ama bunların tamamı niyeyse gündem dışı. Konuşulduğunu duyan var mı? Varsa yoksa “Fener düşecek mi düşmeyecek mi?”

İşte bahsettiğim vizyon kafasızlığı ve manipülatif tutum işte bu.

Oysaki bu soruşturmanın bize gösterdiği şey şu: Sistemin içindeki tüm insani ilişkilerde yanlış giden bir şeyler var. Ve memleket selameti adına basının asıl gündeme getirmesi gereken şey bu. Gerçek gündemimiz aslında bunun değişmesi!

Ama basınımız n’apıyor: Niang’la Dia’nın uçkurunun peşine düşüyor. Üstelik yalan haber yaparak, üstelik kronolojik bir çarpıtmayla. Ya da UEFA sopasını gösteriyor bize. Aman Fener’i düşürün diye. Sonra UEFA'nın aksi yöndeki söylemleriyle açığa düşüyorlar, ama yüzlerinde bırakın kızarmayı ufak bir pembelik dahi yok.

Gaz verme çabasına devam: Fener düşsün, düşmezse bu fırsat kaçacak!

Kaçan fırsat hangisi bilmiyorum.. Ama bildiğim bir şey var: Rahmetli Cemil Meriç’in hep bahsettiği Romalı senatör Cato vardır, bazı medya mensuplarımız acayip şekilde ona benziyorlar: Cato her kürsüye çıkıp konuştuğunda mevzuyu şöyle bağlarmış: “Ve şuna da kaniyim ki Kartaca yok edilmeli! Carthago delenda est!” Adamın derdi davası buymuş.. Yani Kartaca yok edilse bütün dertler bitecek. Öyle nefretengiz bir hissiyat.

Bakın sizin geçmişinizi üç cümleyle döküyoruz ortalığa. Anlatıyoruz: -gerçekten işini iyi ve doğru yapanlarınız müstesna- Türk basının verili ahlakı, manipülasyonu fazlasıyla sıradanlaştırmış bir ahlaktır. Yalan yazmak, yan çıkmak birçok medya mensubunda vakayı adiyedendir. Doğruları yazmak size zor geliyor, şu ya da bu nedenle.

Şimdi bizim basınımızın bir kısmı da hitabet sanatında güzel adam Seneca'yı değil, asabi adam Cato'yu örnek alıyor: “Ve şuna da kaniyim ki Fenerbahçe yok edilmeli! Hangi şekilde olursa olsun!”

İşte temiz futbol külliyatına ekleyebildikleri yegane vecize bu. Tüm bu soruşturma vesilesiyle ortaya koyabildikleri görünürdeki tek felsefi, edebi, sosyo-psikolojik çıkarım bu. Hey Allah’ım!

Yalnız burada gözden kaçırdıkları bir şey var. Ya da gözlerinden kaçmayan ve onları çok kızdıran diyelim. Yönetim uykuda olsa bile, Fenerbahçe taraftarı gayet uyanık. Herşeyin farkında. Etrafta kopartılan yaygaranın basit bir temizlik isteği olmadığının, insanların içlerinde biriktirdikleri hınç ve nefreti basın manipülasyonları yoluyla ortalığa nasıl saçtıklarının ayırdında.

Bunun farkındayız. Dolayısıyla bunları yutacak ve sessiz bir şekilde ensemize vurmanızı izleyecek göz bizde yok. Seksen yılda manipülasyonlarla ördünüz ana yurdu dört baştan. Ve o manipülasyon ağlarınız şimdilerde deşifre oldu olacak, az kaldı. Sizlerin de tüm pisliklerinizle adliyelere taşınmanız yakındır. Ama kusura bakmayın, giderayak, son bir hamleyle Fenerbahçe’nin başına koyu nefretlerinizden ve manipülasyondan müteşekkil çoraplar örmenize de bu taraftar izin vermeyecek.

Belki sayemizde, ne zaman adam oluruz sorusuna da bir cevap bulmuş olacak medya manipülatörü arkadaşlar:

“Yalan yönlendirmelerle ve mütehakkir atraksiyonlarla Fenerbahçe ve taraftarıyla başa çıkmanın mümkün olmadığını anladığınız zaman.”

Sevdamıza o abdestsiz ellerinizi sürdürmeyiz.

Toptancı Retoriğin Üç Büyük Zaafı – Ahmet Altan ve ‘Bir Kısım Taraftar’ Üzerine

2011-08-08T01:07:00.002+03:00

Ahmet Altan bir edebiyatçı ve gazeteci. Yazı üslubunda bu iki zanaata has izler var.

Edebiyatçı tarafı yaşı ve birikimi ilerledikçe toptancı yorumlardan uzak duruyor. Ondaki bu sevimli, anlayışlı ihtiyar olma tavırlarını seviyorum.

Gazeteci tarafı ise daha savaşkan, daha yırtıcı. Bu biraz da yaşam enerjisini temsil ediyor Altan’ın. Sevimli ihtiyarın atalete düşmesine engelliyor bu tarafı. Ve maalesef bu tarafı, zaman zaman toptancı bir retoriğe kapılıp gidiyor. Siyasette de, sporda da. Son başlıkları: “Diklendi, Dik Duramadı” meselâ. Detayları hiç dikkate almayan bir başlık.

İnsanız, hepimiz böyle zaaflara düşebiliriz, ancak böyle anlarda birilerinin bize dur demesinde fayda var.

Nitekim 5 Ağustos 2011 Cuma günkü yazısında da –belki de farkında olmadan– toptancı retoriğinden bir kuple sunuyor Taraf gazetesi başyazarı. Diyor ki: Kendisi ve yazı işlerinin çoğu Galatasaraylıymış, ama bu onların futboldaki kirliliğe karşı sonuna kadar dövüşmelerine engel olmayacakmış. Dürüstlük, gurur, değer, temizlenme gibi kavramların geçit töreni eşliğinde kirliliğe karşı duracaklarını anlatıyor uzun uzun. Zaten aklı başında herkesin söyleyebileceği şeyleri söylüyor.

Gelgelelim bu açıklamasının ardından, geliyor yazdığı cümlelerin sebeb-i hikmetine. Diyor ki “Bunları söylüyorum çünkü Fenerbahçe Yönetim Kurulu ve yazarlarla taraftarlarının bir kısmı son şike soruşturmaları sırasında çok kötü bir sınav verdiler. Fenerbahçe’yi temizlikten, dürüstlükten ve spordan daha fazla önemsediler. Kazan da nasıl kazanırsan kazan inancını biraz daha pekiştirdiler.”

Burada da “bir kısım” Fenerbahçeli derken sanki başta anlattığımız o anlayışlı, hakkaniyetli ihtiyar olmaya dikkat ediyor gibi. Ama yazının geri kalanı üstümüze öyle bir geliyor ki; o sıfat tamlamasını kullanmaktaki amacının, aslında biraz da zevahiri kurtarmak olduğu anlaşılıyor: Yani Tonton Bay Altan gidiyor, Toptancı Bay Altan giriyor devreye.

Öyle ya, şayet bahsettiği “bir kısım Fenerbahçe taraftarı”, küçük bir kısımsa zaten sorun yok. Ondan bütün takımlarda mevcut. Nitekim Fener’in rakibi takımların bir kısım taraftarı da sürecin başından beri iyi bir tablo çizemediler. Trabzon’un şampiyonluğunu kutlayanlar oldu, #uefabanturkey diye nümayiş düzenleyenler oldu. Yine kendi manifestolarını Fenerbahçe’yi karalayarak yazanlar oldu vs vs… Kaldı ki bunların bir kısmı da daha birkaç ay önce saha basıp 16-17 yaşındaki çocukları döverek renk aşklarının ne anlama geldiğini cümle cihana göstermişlerdi.

Fenerbahçe dışındaki yönetimlere gelince birinin başkanı kendi kulübünün mazisini ‘havarriyyun’a dek uzatarak pir ü pak eyledi ve ateşe üflemenin sporcu sağlığına zararlarından dem vurdu. Bir diğerininki ise kendi kulüp televizyonundan şikeci Fenerbahçe’yle ilgili müstehzi programlar hazırlanmasına göz yumdu. Tâ ki bir hafta sonra kendi yöneticileri de içeri alınıncaya dek.

Bunların hepsi komedidir, daha ötesinde traji-komiktir. Ama başyazarımız için bu örnekler mevzu bahis değil. Bahsetmiyor. ‘Bir kısım Fenerbahçeli’ye -tabirimi mazur görsün- giydirmeler, Beşiktaşlılar’ı örnek göstermeler, Galatasaraylılar’a da asalet ve vakar tavsiye etmeler vs.

Kötü örnek olarak sadece Fenerbahçeliler var. Herkesin ağzında hep bu laf var ya, kalpler bu duyguya ısındırılmış ya, zihinler hep bu düşünceye iteklenmiş ya... Herkes toptancılığın kayığına binmiş, alabildiğine rüzgarla dolmuş kayığın yelkenleri: Fenerbahçe Kötülüklerin Anasıdır! Başyazarımız binmesin mi Nuh’un Gemisi’ne? O bile kendini alamıyor. Çünkü klişelere biat etmeyenlerin dünyasına tufan uğrar bu memlekette.

O mutlu mesut, zamanın behrinde yol aladursun biz Altan’ın bu toptancı retoriğinin üç büyük zaafından bahsedelim. “Bir kısım Fenerbahçeli kötü sınav verdi” toptancılığının zaafları:

1-Olayların gelişim sürecini, yaşananları bir kenara bırakmak: Operasyonun ilk bir haftasında medya-siyaset-yargı eliyle kamuoyu oluşturmak adına adeta bir linç kampanyası uygulandı. Bunu fırsat bilen tüm tarafgir ruhlar da, Max Scheler’in Hınç’ta anlattığı o koyu kasvetli hınçlarını ‘Fenerbahçe düşsün ve ebedi şikeci olarak mühürlensin’ kıvamında bir karnavala dönüştürdüler. Bir temizlik operasyonu olarak başlayan soruşturma Fenerbahçe’ye ait bütün hafıza kayıtlarını da yerlerle yeksan etti. ‘Bir kısım taraftar’ dediğiniz insanlar bu linçe ve onursuzlaştırmaya tepki koyduğu için mi temiz, dürüst ve sportmen değil Sayın Başyazar?

2-Tüm taraftar gruplarının maruz kaldıkları koşulları eşitlemek: 3 Temmuz günü başlayan ve bugüne kadar sürdürülen psikolojik harekat süreci, Fenerbahçe dışında hiçbir taraftar grubunun zihnini ve ruhunu bu denli iğfal etmedi. Medya hiçbir taraftar grubuna ve kulübe bu kadar kapsamlı bir taarruza girişmedi. Hiçbir taraftar grubunun değerleri bu kadar vahşice ayaklar altına alınmadı. Buna rağmen Fenerbahçeli taraftarın tek dediği şu oldu: Yargısız infaz etmeyin ve adaleti tam sağlayın. ‘Bir kısım taraftar’ sadece kulübünün haklarını savunduğu ve kitle psikolojisinin yağmacı karakterini fark ettiği için mi kazan da nasıl kazanırsan kazan inancını pekiştirdi sayın Başyazar? Bu yüzden mi diğer tuzu kuru taraftar kitlelerinden daha az etik’ler?

Fenerbahçe başkanı ve Fenerbahçeliler için bir sembol olan başkanlık makamı, tecavüzcülere bile uygulanmayan bir muameleyle sürmanşet fotoğraflarla teşhir edildi. Tellallar, ‘bunlar silahlı çetedir’ diye meydan meydan gezdiler. Ve “Fenerbahçe kulübü=şike“ başlıklı bir motto, sekiz sütun halinde usulca hafızalarımıza yerleştirildi.

Beşiktaş ve Galatasaraylı yöneticiler ise altın gününe çay içmeye davet edilir gibi davet edildiler emniyete.

Bu hakkaniyetsizliğe isyan ettikleri için mi ‘bir kısım taraftar’ diğer taraftarlardan daha kötü bir sınav verdi?

3- Kendi söylemine yarayacak örnekleri vermek; keyfî ya da tembel hakikat: Yıllarca kulüplerinin ismini aşk’la anıp, aşk’ın en temel değerini, sadakat’i bir çırpıda elinden çıkaranları saymazsınız.[1]

Kendi “etik duruş manifestosunu” ‘bir kısım taraftar’ın saf sevgisini aşağılamaya çalışarak ortaya koyanlardan bahsetmezsiniz. [2]

O etik manifestoyu kaleme alıp sonra televizyonda rakip kulübe laf çakan televizyon duayenlerini tınmazsınız.[3]

Rakipleri şike uçurumuna yuvarlanınca #uefabanturkey diye sayfalar açan, sonra kendi paçaları tutuşunca pek de “vakur” kalamayan taraftarların hallerine bakmazsınız[4]

Kendi kulüp başkanınız ve yönetiminizin çocuksu fırsatçılığına; rakibiyle dalga geçerken sobeleniverenlere, o sevimli ihtiyar gözlerinizi yumarsınız. [5]

Yerden yere vurulan o ‘bir kısım taraftar’ın soruşturmanın ilk gününden beri takımlarına destek için görülmedik bir hareketlilik ve fedakarlık içinde olmalarını umursamazsınız.

Siz tüm bunları görmediğiniz, ya da gördüğünüz halde yazmadığınız için mi ‘bir kısım taraftar’ diğerlerini örnek almalı sayın başyazar?

Sevdalarından en kötü zamanında bile yüz çevirmedikleri için mi onlar “bizimkiler herkesten iyi şike yapar” diye düşünmüş oluyorlar?

Bu kadar toptancı, tarafgir ve özensiz bir retorik, ruhun giriftlerine sizin kadar hakim bir edebiyatçı tarafından sarf edilmemeli dediğimiz için umarım biz de temizlikten yoksun sayılmayız.

Ne söylersek söyleyelim bütün medya gibi, aynı vurdumduymaz toptancılıkla 'Arza hacet yok, haliniz bize âyândır’, demenize itirazımız olduğu için inşallah dürüstlükten de aforoz edilmeyiz.

Ve inşallah Rıdvan Akar’ın taraftarlık psikolojisi ve Ahmet Altan’ın gazetecilikten mülhem toptancılığı meseleye bilgece bakmalarına engel oluyor dediğimiz için sportmenliğe aykırı davranmış olmayız…

[1] http://papazincayiri.blogspot.com/2011/07/besiktas-taraftarna-mektup.html

[2] http://emirz.blogspot.com/2011/07/carsi-ruhunun-dip-akintilari.html

[3] http://emirz.blogspot.com/2011/07/mene-mene-tekel-upharsin-rdvan-akara.html
[4] http://tr-tr.facebook.com/pages/UefaBanTurkey/224652967575579

[5] http://emirz.blogspot.com/2011/07/marifet-sahipleri-gelsin-ki-biz-de.html

Futbolumuzun Gordion Düğümü - Haluk Ulusoy ve Efradı Üzerine

2011-08-04T00:35:00.001+03:00

1997 yılı 22 Aralık’ında Ankara Elektrik İdaresi Misafirhanesi’nde yapılan bir seçim Türkiye’de çok şeyin değişeceği bir dönemi başlattı. Türkiye Futbol Federasyonu başkanlığı seçimi vardı ve üç aday mevcuttu. Eski Galatasaray Başkanı Alp Yalman, Beşiktaşlı eski futbolcu Mustafa Kefeli ve tabii Haluk Ulusoy.

Federasyon delegeleri Ankara Sheraton Oteli’nde kamp kurmuşlardı. Ancak tek kamp kuran onlar değildi. Futbolla ilgili her aksiyonun içinde bulunmayı alışkanlık edinmiş başka tanınmış şahsiyetlere de rastlamak mümkündü mekânda. Ecevit Kılıç’ın aktardığına göre otelin üst katında Sedat Peker ve adamları, orta katlarında ise Alaattin Çakıcı’yı temsilen kardeşi Gencay Çakıcı ve adamları bulunuyordu. Her iki mafya ailesi de, adaylardan Mustafa Kefeli’yi desteklemek için oradaydılar. Görüntü açıktı, Ulusoy ile Yalman’ın pek şansları yoktu. Zaten Yalman da kendisine gelen tehditle hemen adaylıktan çekildi. Ama Ulusoy kolay lokma değildi. Ve tüm görüntüyü bir çırpıda değiştirecek hamlesini yaparak devreye Mehmet Ağar’ı soktu. Ve Ağar, Sheraton’a Korkut Eken’le ekibini yollayınca Çakıcı ve Peker grupları tası tarağı toplayarak çekildiler. Ulusoy yarışı çoktan kazanmıştı bile.

Ancak yine Kılıç'a göre, Alaattin Çakıcı o gün yaşananları hiç unutmadığı için Ulusoy’dan intikam almaya yeminliydi. Bir süre sonra ortalıkta federasyon yetkililerinin çocuklarının ortadan kaldırılacağı haberleri dolaşmaya başladı. Dönemin ağır toplarından Hadi Türkmen gibi isimleri istifaya götüren şey buydu. (Kendisi daha sonraları bunu televizyonda açıklamıştı) Haluk Ulusoy ise yine bir çözüm yolu bulmayı başardı. Galatasaray’ın efsane yöneticilerinden Ergun Gürsoy yoluyla ‘sulh ‘ isteğinde bulundu Çakıcı’dan. Ve Çakıcı, Gürsoy’un hatırını kırmadı ancak öldürme yeminini bozduğu için kefaret olarak Ulusoy’dan Eyüp Sultan’da yüz koyun kestirmesini talep etti. Ulusoy’un Çakıcı adına kestirdiği koyunlarla ilgili dönemin gazetelerini karıştırırsanız sayısız haber bulabilirsiniz.[1]

Çakıcı’nın daha sonra yakalanıp hapse atıldığı dönemde, Ulusoy’la ilişkilerinin iyice düzeldiği konuşuldu. Derin devletten sonra mafyayı da yanına alan Ulusoy’un önü tamamen açıldı. Tam 7,5 yıl boyunca Türk futbolun tek hakimi oldu. Bir yanında Galatasaray’ın sezon başı toplu fotoğraflarında yer alacak kadar derin bir Galatasaraylı olan derin devletin temel figürü Mehmet Ağar, öte yanında ise kendi bakanı Eyüp Aşık’ı Trabzonspor-Galatasaray maçına bizzat gönderip uğur yapacak kadar fanatik bir Galatasaraylı olan eski Başbakanlar’dan Mesut Yılmaz’la birlikte uyumlu bir portre çizdi.[2]

Futboldaki şiddetin ve terörün bu dönemde ivmelendiğine inanan pek çok kişi var. Ahmet Çakar, Hıncal Uluç ve Engin Verel’in vurulduğu yıllardır bu yıllar. Hıncal Uluç, bizzat kendisi, vurulma emrinin Alaattin Çakıcı tarafından verildiğini söylemiştir.[3] .

2005 yılında bu konuyla ilgili Neşe Düzel tarafından devlet bakanı Mehmet Ali Şahin’e yöneltilen soru ve alınan cevapsa şöyleydi:

-Hıncal Uluç, Engin Verel, Abdullah Çevrim, Feridun Nidelioğlu, Kazım Kanat, Osman Tamburacı, Fatih Altaylı, Ahmet Çakar kurşunlandı. Bu saldırılar hakkında ne yaptınız?

- Futbola ‘şike’ işlerini karıştıran, haksız menfaat temin etmek için uğraşan bazı çevrelerin olduğu kamuoyunda çokça tartışılıyor. Futbola müdahale ederek haksız kazanç elde etmek isteyen insanların varlığını inkar edemeyiz. [4]

Bu kadar. Yani söylediği şuydu: Elimizden pek bir şey gelmiyor. Nitekim sadece Şahin’in talimatıyla 2005’te Başbakanlık Teftiş Kurulu’nun yürüttüğü ve usulsüz harcamalarla ilgili olan ve bir sonuç çıkmayan bir dava dışında Ulusoy zamanındaki futbola yönelik müdahale iddiaları, bildiğimiz kadarıyla araştırılmış değil.

Oysaki Ulusoy döneminde şike iddiaları ayyuka çıkmıştı. En alt kademedeki takımlardan en zirvedeki takıma kadar herkes hakkında iddialar ortaklarda dolaşmakta ancak ne hikmetse bu iddiaların hepsinin üzeri kapanmaktaydı. Ulusoy’un tüm sorunlar karşısındaki genel taktiği, iddiaları halının altına süpürmek şeklinde oldu. Hatta Altay’ın küme düşürülmesiyle ilgili konuda teşvik primi belgesinin sümenaltı olduğu açıkça ortaya çıkmış, ve bu TBMM’de günlerce tartışılmıştı.

2004’te üst üste yığılan iddialar ve baskılar sonucu federasyon başkanlığına adaylığını koyamamış ve hükümet destekli Levent Bıçakçı’ya kaptırmıştı koltuğunu Ulusoy.

Bir dönem futbolun en tepe noktasında oturan Bıçakçı’nın Ali Kırca’ya verdiği bir röportajda Türk futbolunun kendilerinden önceki dönemde kirlendiğini açık bir şekilde söylemesi hala akıllardadır. [5]

Daha sonraları Bıçakçı’nın istifası ardından yine Çakıcı ve Peker desteğiyle AKP’ye rağmen seçilerek bir kez daha başkanlık yapabilmiştir Ulusoy. Ancak yoğun baskılar, yenilenme talepleri ve en önemlisi hükümetin muhalefeti sebebiyle bir daha dönmemecesine bu görevden uzaklaşmıştır.

Aslında Ulusoy’a kadar da mafya-siyaset-futbol ilişkisi bilinen bir şeydi.[6]

Ancak Ulusoy dönemini geçmişten ayıran önemli bir nokta vardı: Ecevit Kılıç’ın iddiası şu: Bireysel girişimlerin ötesinde Ulusoy döneminde mafya, futbolun içine kurumsal olarak yerleşmişti. Futbol dünyasında daha önceden de varolan derin devlet/mafya olgusu bu dönemde vekaleten kesilen kurbanlarla palazlanarak kurumsallaşmıştı.

Ulusoy ve efradı'nın en ufak şekilde yerlerinden dahi kımıldatılamaması, özellikle milliyetçi söylemler, derin devlet ve mafya desteğine bağlanıyordu çoklarınca. Nitekim ikinci kez seçildiğinde seçimi iktidar partisine karşı kazandığı unutulmasın.

Milliyetçi retoriği meşhurdur Ulusoy’un. Bir şampiyonlar ligi maçı sebebiyle ligdeki Galatasaray maçını erteleyen Federasyon’a Fenerbahçe’den itiraz gelince verdiği cevap unutulmaz:

“Galatasaray’ın uluslararası alanda sürdürdüğü mücadeleyi milli bir dava olarak görmeyenler, kendi milliyetçiliklerini sorgulamalıdır.” [7]

Aynı Ulusoy benzer şekilde erteleme isteyen Beşiktaş ve Fenerbahçe’ye ise -herhalde onlarınkini millî davadan saymadığından- olumsuz cevap verir.

Ulusoy federasyonunun standardının olmaması zamanında ona yönelik en büyük eleştiri konusudur. Lig fikstürünün erteleme ricalarıyla Galatasaray fikstürüne dönüştürülmesi, keyfe göre eğilip bükülen disiplin yönetmeliği, garip ve manipüle edilmiş hakem atamaları, belgelenmiş usulsüz harcamalar, zamanaşımına uğratılarak sâkıt bırakılmış şike dosyaları, üstü örtülmüş yolsuzluklar… İddialar bunlardır ve 2005 dışında kapsamlı ve hakiki bir sorgulama hiç söz konusu olmamıştır bildiğimiz kadarıyla.

Mesela şu itirafın üzerine giden olmadı: ATV’deki Santra programına konuk olan Ulusoy’un kırk yıllık arkadaşı ve federasyon eski yöneticisi Hüsnü Hayali bu programda ligde bazı hatır şikelerinin olduğunu açık açık söyleyebilmiştir. Hatta Haluk Ulusoy’la Aziz Yıldırım’ın iyi bir diyalogları olmuş olsa Fenerbahçe’nin Denizli’den galip ayrılıp şampiyon olacağını da ifade edebilmiştir aynı kişi. [8]

Yani Hayali’nin söylediğine bakacak olursak Ulusoy döneminde futboldaki başarı Ulusoy’la aranızın iyi ve güzel olmasına bağlıydı, oynanan oyuna değil.

Yine Ulusoy’un bir dönem beraber çalıştığı ve istifa etmek zorunda kalan Hadi Türkmen bir Telegol programında “Avrupa Şampiyonası elemelerinde avantaj sağlamak için, 1999 yılında oynanan Macaristan-Portekiz maçında TFF'nin Macaristan Milli Takımı'na 750 bin dolar 'teşvik primi' gönderdiğini, işin içine Türkiye'nin Macaristan Büyükelçiliği'nin de girdiğini” anlatır.

Hâlihazırda spor programlarına katılıp şikeyle ilgili yorumlar yapan Ulusoy efradından Ata Aksu’nun o gün bu iddiaya verdiği cevap ilginçtir: "Bu tartışmanın Türkiye'yi Avrupa spor kamuoyunda zor duruma düşüreceğini takdir edersiniz", "Rakiplerimiz hangi yöntemlerle mücadele ediyorsa, Türk Milli Takımı da aynı yöntemlerle mücadele ediyor"

Aynı programın sunucusu gazeteci Güntekin Onay ise bakın ne buyuruyorlar bu mevzuda: Yaklaşık olarak şöyle: “Bu işler devlet sırrı olarak kalmalıdır, ‘ASALA'ya karşı mücadele’ örneğini düşünürsek ülke menfaatleri için bazı 'yasal olmayan' adımlar atılabilir.”

Görüldüğü gibi eğitim müfredatıyla zehirlenmiş dimağların dillerindeki türkü hep aynı: Evet hukuksuzluk var ama devlet için hukuksuzluk yapan da şereflidir yaptıran da. Çok iyi niyetli bir gazeteci bile aynı hataya düşüyor.

İşte bu zihniyetin aslında hepimizi ruhen nasıl açığa düşürdüğünü ise aynı programın son faslında görüyoruz:

Yanılmıyorsam eğer, yazının başında bahsettiğim olaylı 1997 federasyon seçimleri ve sonrasında gelişenlerle ilgili olarak şunu söylüyor Türkmen, kendisine bir konuda itiraz eden Onay’a:

“Güntekin, senin babanı da tehdit ettiler!”[9]

Hâsıl-ı kelam, yıllar boyunca yukarıdakiler ve benzeri her türlü iddia, her türlü şikayet ü şekva görmezden gelindi. Feryatlar asumana da çıksa yetkili yerlerden çıt çıkmadı. Ve 3 Temmuz’a gelinceye kadar da ruhumuz hakikatle aynı koordinatta buluşamadı.

Şimdi bir imkan var ve yolu hakikatten geçen herkesle bir gün bir yerde buluşmayı umuyoruz.

Ruhlarda oluşan açığın tedavisi için bu şart. Tabii eğer adalet diye bir şey varsa…

Sonuçta yukarıdakilerin pek çoğu birer iddia ve bunlar araştırmacılarını bekliyor. Haluk Ulusoy, Ata Aksu, Hüsnü Hayali, Hadi Türkmen; hepsi hayatta.

İddialar belli, anahtar kelimeler belli; tehdit, teşvik, manipülasyon, şike, mafya, derin devlet, yolsuzluk, usulsüzlük...

Araştırmacılar aranıyor, savcısı olsun, medyası olsun, siyasetçisi olsun...

---------------------------------------------------------------------------------------------

[1] Buraya kadar olan kısım için asal kaynak: Ecevit Kılıç’ın Demokrasi Yerine Mafyaya Sarılan Adam yazısından 13.01.2008, Sabah. Kılıç, daha sonra bu ve benzer yazılarını ‘Kirli Kramponlar’ adlı kitapta topladı.

[2] http://www.showhaber.com/mesut-yilmaz-galatasaray-trabzonsporu-yensin-diye-eyup-asiki-trabzona-gondermis-351378.htm

[3] Edip Ali Yavuz, 29.04.2005, Zaman

[4] Neşe Düzel, 12.05.2005, Radikal

[5] Hürser Tekinoktay, Zamanaşımındaki Yen-Al Kampanyası, 23.02.2005, http://www.birgun.net/

[6] Mesela Dündar Kılıç’ın Sarıyer, Kral Sami lakaplı Sami Karaman’ın Orduspor, Ali Fevzi Bir’in Özsahrayıceditspor, Oral Çelik’in Malatyaspor, Behçet Cantürk’ün Licespor başkanlıkları hatırlardadır.

Çakıcı’ya dönecek olursak; Halil Nebiler'e göre 1984 yılında Süleyman Seba’nın başkan seçildiği kongrenin güvenliğini sağlayan ve Seba’ya omuz veren de Alaattin Çakıcı’ydı. Süleyman Seba MİT’in İstanbul Bölge Müdürlüğü’nde görevliydi. Ve karşısındaki rakibi Mehmet Üstünkaya’nın da mafya ile olan yoğun ilişkileri biliniyordu. Burada Çakıcı gibi bir isimden destek almaması düşünülemezdi. Ve aldığı destekle galip geldi. Seba yönetiminde kendisiyle birlikte üç MİT’çi vardı.

İşin ilginci Süleyman Seba yıllar sonra Alaattin Çakıcı’nın yurt dışına çıkmasına yardım ettiği haberleri üzerine ‘Onursal başkan’ sıfatıyla Sinan Engin’i kınayan bir açıklama yapacaktı.

En zor zamanlarında bile Beşiktaş üyelik aidatını yatırmayı ihmal etmediği söylenen Çakıcı’nın ilişkisi bunlarla sınırlı değildi tabii. Ali Şen-Emin Cankurtaran ve Çakıcı arasında geçen bir topuğundan vurdurulma hikâyesi vardır ki Türkiye’de dönemin havasını gayet iyi yansıtır.

Trabzonspor Kulübü başkanı Mehmet Ali Yılmaz da Çakıcı’yla olan muhabbetini gizlemeye gerek görmeyenlerdendir. ‘Ben onun abisiyim’ diyecek kadar yakındır Çakıcı’yla.

(bu dipnot için kaynaklar: Üstün Akmen, http://www.evrensel.net/news.php?id=9674 ve Tam Saha Mafya Pres, Halil Nebiler, 24/25.05.2004, Birgün)

[7] http://webarsiv.hurriyet.com.tr/2002/03/16/101337.asp

[8] http://www.haber7.com/haber/20070207/Ulusoy-hatir-sikesi-yapti.php

[9] Hakan Gülseven, Futbolsever Mafyanın Halleri, 21.03.2004, Radikal

Adalet Tokmak Değildir, Kafaya Vurulmaz

2011-07-29T02:09:00.003+03:00

"Operasyonu itibarsızlaştırma çabası": Ergenekon davasına muhalif eylemlerin ortak adıydı bu. Geniş ölçüde doğruluk payı olan, kısmen de abartılı bir adlandırmaydı.

Bahsettiğim bu söylemin sahipleri, şu anda ilginç bir çelişkiyle Fenerbahçe taraftarının tepkilerini itibarsızlaştırmaya çalışanlarla aynı kişiler.

O zaman itibarsızlaştırmak yanlıştı, şimdi doğru oldu. Anlayacağınız, çelişki, çelişki, çelişki: dengeleri oturmamış bir memleketin karakteristiği…

Fenerbahçe taraftarının tüm tepkilerinin belli kalıplarla izah edilmesi buna örnek: Şikeye destek, aşırı gerginlik, holiganlık, duygusal bakış, bilinçsizlik, taraftarlık duygusundan kaynaklanan mâkul olamayış, yanlış kişilerin peşine takılma vs vs.

Ya da Fenerbahçe lehine konuşanlara şüpheli şahıs muamelesi yapılması. Mesela Lube Ayar’a…

Aleyhinde yazılanlara bakarsanız göreceğiniz manzara şu: Bu kız Mossad’ın Yoğurtçu Parkı şubesi. Beşiktaşlılar’a bakarsanız Lube, Ariel Şaron kadar tehlikeli, Theodor Herzl kadar şüpheli. Rasim Ozan’a göreyse boynunda şaibeli bir yafta, Cemal Temizöz’le Lube bir safta.

Onu itibarsızlaştırmak için ortaya atılan enteresan iddia şu: Aziz Yıldırım Lube Ayar'ı tehdit ediyor; bunu açıklasın! Hoppala akıl, gel çengele takıl… Bu nasıl bir argüman, hangi yollarla yapılmış bir mantık yürütme, ne türlü bir imal-i fikr, gelin de bana bunu bir anlatın.

Bu kız, Fenerbahçe’yi savunuyor hararetle, adaletli yargılamadan bahsediyor, dar alanda paslaşmalarla adalet tesis edilmez diyor. Seviyorum diyor yahu, dokunsan ağlayacak halde, sevdiğimi linç ettirmem diyor. Bunu gören Fenerbahçeliler de bu kıza abayı yakıyor ve içten içe “Ich Lube Dich” diye karşılık veriyorlar.

Ve şimdi biri diyor ki, Lube’nin tüm bu motivasyonunun ve girişkenliğinin altında Aziz Yıldırım’dan aldığı tehdit var.

Bu tip garip akıl yürütmelerde hep olduğu gibi, zihnimin Navarin’inde bütün mantık gemilerim alev alıyor: Nasıl yani?

Nasıl tehdit etmiş, hangi saikle? Bu tehdidi Metris’ten Abdullah Kiğılı aracılığıyla mı bildirmiş? Meselâ; “çıkıp televizyonlarda Fener'i savunmazsan seni mahvederim Lube” diye mi tehdit etmiş Aziz Yıldırım? Yani son kertede tehdit aldığı için mi can u gönülden Fenerbahçe için haykırıyor bu kız? Muteberliği yansın, bitsin, kül olsun diye söyleyebildiğiniz bu mudur?

Ya da şunu mu diyorsunuz: önceden böyle bir tehdit vardı? Peki önceden böyle bir şey olmuşsa o zaman Lube’nin uzanıp olanları keyifle izlemesi ve “daha da beter olsun o Aziz” demesi gerekmez mi?

Yahu arkadaşlar sizin mantığınız hangi mantık ilkelerini haiz? Ya da herhangi bir ilkeyi haiz mi?

Tehditle iş yapan bir insan bu kadar kendini pârelemez. Böyle can û gönülden savunmaz. Ortaya attığınız iddianın önce bir sağlamasını yapın kafanızda. Geçmişe dönük araştırma yapın, arşive bir bakın. Bu kız yıllardır tribünün içinde, internette dolaştırdığınız videodaki halini görmüyor musunuz, statta olduğu için nasıl mutlu, Fenerbahçeliler’le omuz omuza olduğu için nasıl sevinçli, o kulübe, o taraftara, o havaya aşık, yüzünde, gözlerinde tebessüm…

Diyesim o ki, niye son derece basit, anlaşılır bir açıklamanız yok Lube hakkında? Meselâ, “Bu kız Fener’i çok seviyor abi, ve kulübüne yapılan haksızlığa elinden geldiği kadar isyan ediyor” demek çok mu zor? Niyedir bu her şeyi komplo teorileriyle açıklama alışkanlığınız?

Kulübünü candan seven her Fenerbahçeli yapması gerekeni yapıyor, takımının linç edilmesine kendi çapında bariyer oluyor, yürüyüş yapıyor, forma satın alıyor, hiç olmazsa arkadaş ortamlarında, kendilerine yapılan adaletsizliği haykırıyor.

Lube de milyonlarca Fenerbahçe taraftarından biri. En içten, en güçlü, en sağlam şekilde kulübüne zor bir zamanda omuz vermeye çalışıyor. Meslekî kariyeri boyunca edindiği bilgileriyle ve ele avuca sığmaz retoriğiyle de gayet iyi bir iş başarıyor. Hepsi bu, abartmayın.

Yok eğer itirazınız geçmişte yaptığı gazeteciliğeyse ha bakın, bunu söyleyin. Eğer söylediklerinde maddi hatalar varsa anlatın, kabul edelim. Gerçekten bir yalanı varsa ortaya koyun hep birlikte yalancısın diye bağıralım. İddialarının asılsızlığı söz konusuysa bunu ispatlayın, sizin temizliğinizi ve nezahatinizi biz burada yazalım.[1]

Ama hiçbir bilgiye dayanmadan direkt; şaibeli şahsiyet, sahibinin sesi, ezik, eli kanlı gazeteci, tüm Fenerliler gibi şöyle, tüm Fenerliler gibi böyle, vs. tahkir ifadeleri kullanmayın. Çünkü buradaki amacınızın, onun şahsında Fenerliler’e laf geçirmek olduğu aşikar oluyor.

Rica ederim içinizdeki öküze dur deyin, hıncınızı nefretinizi kapı dışarı edin. Hem Fenerbahçeliler’i tahrik edince ne geçecek elinize, bunun size yol, su, elektrik olarak döneceğini mi sanıyorsunuz?

Biraz anlayın, bu taraftarın başına bir hal geldi. Feci bir hal bu. Nevrini döndürdü onların, kederlerini arttırdı. Bunun üzüntüsü yetmiyormuş gibi bir de baktılar ki bu en zor zamanda yetkili ve etkililer deliğe kaçıyor, iş başa düştü. Mecburen çıktılar gönüllü olarak kulübün haklarını savunuyorlar: Yandı bitti kül oldu’ya izin vermeyeceğiz diyorlar. Fenerbahçe cumhuriyet’tir, müstemleke muamelesi yaptırtmayız diyorlar..

Bunu anlamak size niye zor geliyor? Neden hakkımızı bile savunmamızı istemiyorsunuz?

Sebep ne? Beklediğiniz ne? Şu meseldeki şaşkın dana duruşu mu? Mezbahaya yatırmışlar danayı da hülyalı gözlerle mutlu mesut kasabın bıçağını yalamış hani.

Şimdi şunu iyi anlayın: Biz operasyon yapılmasın demedik, yargılama olmasın demedik, haksız da olsak ceza vermeyin demedik. Şike caizdir, Aziz Yıldırım da tanrıdır, haşa sümme haşa demedik. Bu işte bir adaletsizlik var, ters giden bir şeyler var, böyle temizlik operasyonu yapılmaz, bu şekilde ne kullar mutmain olur ne de Tanrı dedik.

Linç var, yapman etmen dedik.

Psikolojik ayağı kusurlu, dengeleri gözetmeyen, muhtemelen bazı siyasi hesapları içeren, yargılama esaslarına aykırı, toplumsal sonuçları iyi hesaplanmamış, kişisel hesaplaşmalara odaklı bir görüntü veren, amacı şüpheli, adaleti ölçüsüz, tam niyeti belirsiz bir operasyon bu… Makul tarafları olsa da, aslında baştan kendisini sakatlamış bir hamle.....

Lube Ayar da bunu söylüyor. “Hukuk gasp ediliyor, kör değiliz, gafil değiliz; hem daha bu memlekette neler neler yaşandı, adaletin miladı mı olur,” dedi, ve diyor. Biraz buna odaklanmaya çalışın.

Yanlış yaptığı şeyler varsa Lube’nin, tahkir ifadeleri kullanmadan ortaya çıkarın, ispat edin, yalancıysa, kolpacıysa, muhterisse tespit edin. Ama yok yapamıyorsanız, kulübüne olan sevgisine hiç olmazsa bir parça hürmet edin. Hiçbir şeyiniz eksilmez.

Tabii Fenerbahçe taraftarının takımına sevgisine de. Çünkü sevgimizde hakikatliyiz, müşfik ve sadığız.

Şu dakikadan sonra haksızlığa muhalefetimizden de geri adım atmayız, korumacılığımızdan da… Tâ ki adalet yerini bulsun.

Bilin ki, adalet kendi başına buyruk, keyfî ve mütehakkir bir tokmak değildir.

Sembolü terazidir ve terazi de denge ölçer, kafaya vurulmaz.

Vurulursa o terazi de, tokmak da gün gelir zalimlerin ve ahmakların kafasında patlar.

Tarih buna referanslarla dolu…

[1] Mesela bir tanesini ben yazayım: Lube, telefon dinlemelerinin delil olamayacağını söylüyor, Eğer öyleyse Bursa hadisesiyle alakalı dinlemelere bu kadar vurgu yapmasının gereği ne? Eğer amacı şu anki linç ortamının telefon tapeleri kaynaklı olduğuna dikkat çekmekse anlarım. Ama bunun suç olduğunu iddia ediyorsa, kendisiyle çelişiyor demektir ki, kabul etmem.
Bunun yanı sıra eğer Beşiktaş ve Bursaspor arasındaki husumetin sebebi Lube’yse Beşiktaş yönetimi bunu niye mahkemeye taşımıyor? Çarşı manifesto yazmaya ara verip , niye bir mahkeme dilekçesi kaleme almıyor? Ve Başkan’ı da yanlarına alıp hep beraber niye adliyeye gitmiyorlar? Gitsinler ki biz de öğrenelim gerçekten eli kanlı olan kim? Lube mi, başkaları mı?

Mene Mene Tekel Upharsin* -Rıdvan Akar'a Bazı Empatik Sorular-

2011-07-26T03:42:00.003+03:00

O soruyu duymuştum da soran kişinin Rıdvan Akar olduğunu bilmiyordum. Hani şu içerideki Fenerbahçeli yöneticilerle ilgili müstehzi/magazinel soruyu.

Yok işte Aziz Yıldırım, bir açıklaması sebebiyle yöneticilerden birine çok kızmış da onunla aynı koğuşta kalmak istememişmiş. Kimmiş bu yönetici, işte şıklar da Odyakmaz, Ekşioğlu vs vs…

Bundan birkaç hafta önce kendi kaleme aldığı bildiride Kayseri'deki Bozbaykuşlar'la kurduğu empatiden bahsetmişti bu soruyu soran empatisever meslek büyüğümüz. Onları anlamamız lazım demişti kemal-i ciddiyetle. Bir avuç insandan oluşan bir grupla kurmuş olduğu bu empati, gerçekten takdire şayandı. Ama aynı metnin devamında, kulüp sevgisi sebebiyle yürüyüş tertip eden onbinlerce insandan oluşan bir kitleyi, şikecilerin peşinden yürümekle itham ederek, onlardan aynı empatiyi esirgemişti.

Bunu eleştirdiğimiz ve verdiği örneğin sadece bir detay değil, tüm metnin üstüne kurulduğu argümanlardan biri olduğunu söylediğimizde, bunun bir zihniyet meselesi olduğunu anlattığımızda Beşiktaşlı arkadaşlarımız ‘olur mu öyle şey canım’ diye itiraz etmişlerdi.

Halbuki çok açık bir şekilde Rıdvan ağabey, olumsuz örnekten bahsedip onu bir kaide taşı gibi ayağının altına alıyor ve kendi taraftar grubunun 'dik duruşunu' bu kaide üzerinde sergilemeye girişiyordu. Başka pek çok yazısında olduğu gibi.
Birçokları bilmez de biz biliriz Akar'ın spor yazılarını. Ekseriyetle Beşiktaş ve Çarşı kültü'nün -bir çoğunda da olumsuz rakip takım imgeleri, örneğin Fenerbahçe üstünden- yüceltilmesi temalıdır. Sonu gelmez mistifikasyonlar, dön baba dön.. Eğlencelidir, kalitelidir, ama sonuna kadar tarafgirdir. Tabii ki ayıp değil, standart taraftar davranışıdır bu. Ama bu portreden süte batırılmış bembeyaz fair play imgesi çıkması da zordu, ve zaten çıkamadı da.

Şimdiyse CNNTURK'teki o malum soruyu yönelten kişinin kim olduğuna bakınca, 'olur mu öyle şey canım' itirazları artık dinelmiştir sanıyorum.

Çünkü Rıdvan Akar, o suali okurken, bizim birkaç hafta önce bahsettiğimiz aynı suda yine doya doya yıkanıyor, ve toprağı bol olasıca Herakletios’u mezarında ters döndürüyor. Olay bundan ibaret. Alışkanlık tabii, kendini alamıyor.

25 kişilik Bozbaykuşlar’la dillere destan empatik etkileşimlere girmeyi bildi fair-play ödülüne aday abimiz. Ama niyeyse 'Ne Haber' programının soru kağıdı önüne geldiğinde, şöyle bir ölçüp tartıp, 25 milyonluk bir taraftar kitlesiyle empati kurmak maalesef yine aklına gelmedi.

Onlarca yılın gazetecisi olan zât-ı şâhânesi, o sorunun ne anlama geldiğini ve ekrandan dışarı taştığında vicdanlarda uyandıracağı tepkiyi bilmiyor muydu yoksa?

Sorusunda bahsi geçen insanların, kendi kişiliklerinin ötesinde, kurumlarını da temsil ettiklerini, taraftarlar indinde sembolik bir değere sahip olduklarını bilmiyor mu? Onları küçümseyen bir imâ’nın o kuruma sevgi bağıyla bağlı olan herkesin tepkisini çekeceğinin farkında değil miydi? O tecrübede bir gazeteci/televizyoncu, bu kadar basit bir psikoloji bilgisine vakıf değil midir yoksa?

Bunların da ötesinde haberciliğin bazı kuralları vardır. Biz okuldayken ucundan kıyısından öğrenmiştik Rıdvan ağabey, seninse çok daha fazla mâlûmundur. Meselâ bir haberi doğrulatmadan yayınlayamazsın. Hele ki böylesine manipülasyon ve küçük düşürme amaçlı olduğu âyan beyan olan (ve avukat açıklamasıyla bu özelliği ortaya çıkmış bulunan) haberleri. Peki o zaman sen, bunu haber olarak yayınlamak şöyle dursun, gayet müstehzi bir soru olarak nasıl terennüm edebiliyorsun?

Ve işte son sorum: İçerideki Beşiktaşlı yöneticilerle ilgili benzer minvalde bir soru gelseydi önüne, o soru kağıdının ve kağıdı getiren elemanının akıbeti ne olurdu güzel abim? 'Alayına gitmez miydin?'** Yine aynı tarafsız ve ciddi bakışlarınla gözlerimizin içine baka baka sorabilir miydin o soruyu?

Gerçi bu soruların hepsinin cevabı senin spor yazılarında var. Üstelik bunlara ulaşmak da hiç zor değil, internette bir dolu. . Naçizane benim onlardan anladığım şu:

Sevgili Rıdvan ağabey; sen iflah olmaz bir takım taraftarı ve grup fanatiğisin. Tarafgir olman kötü değil; kötü olan bu yüzden kendini eksiltmen, mizanını şaşırman, ve kötülüğe meyletmen. Yazdığın bildirinin alt metninde de, kendi kanalında o soruyu soruşunun altında da bu yatıyor. O yüzden bize fair play ayaklarıyla gelme, yemezler. Bunun yerine biraz basın etiği çalış, duruşunu düzelt.

Bunu yapana kadar seninle arama mesafe koyuyorum. Lütfen kendini akla ve öyle gel.

Bu vesileyle, Çarşı bildirisinin alt metinlerinde problemler var, samimiyeti tartışmalı dediğimizde bize feverân eden Beşiktaşlı arkadaşlarımın hepsine mahsus selam ederim.

*MENE MENE TEKEL UPHARSİN: İncil'de geçen bir ifade. Kral Belshazzar için kullanılıyor. 'Ölçüldün, tartıldın ve eksik bulundun' anlamında.

**Beşiktaş ve Rıdvan Akar terminolojisinin incilerinden: 'Çarşı alayına gider.'

***Birinci görsel: http://www.beyazgazete.com/ 'dan alınmıştır.

Konuyla ilgili bir diğer yazı için:
http://emirz.blogspot.com/2011/07/carsi-ruhunun-dip-akintilari.html

En Büyük Travmaya En Düşük Profil

2011-07-25T03:56:00.000+03:00

Fenerbahçe yönetiminin 3 Haziran'dan bu yana gösterdiği düşük profili anlayamıyorum ve yeniden soruyorum: "O brother where are thou?"

1-Daha ilk günden sessiz kalmanın bir iletişim yönetimi olamayacağını, bunun yetersizlik, kendine güvensizlik ve suçun kabulü izlenimi yaratacağını görüp niye durumun ciddiyetine uygun tertip alamadınız?

2-Daha sonra uygun gördüğünüz düşük profilli görüntü de neyin nesiydi?. Hiç bir büyük kurum, kendisine böylesine sistemli saldırılara karşı, böylesine defansif bir savunmayla cevap vermez. Veriyorsa da bu iyiye âlâmet değildir. Ya yeteneksizliklerini gösterir ya da kendilerine pek güvenleri olmadığını. Peki sizin bu cılız tepkileriniz, kulübe saldırıda bulunanların cüretini arttırmaktan başka hangi işe yaradı?

3-Medyanın orantısız güç kullanımına böylesine bir pasiflikle cevap vermek, en hafif tabirle işbilmezlik değil mi?. Her yerinizden bıçaklanırken, ‘efendilik bende kalsın’ diyemezsiniz. Meşhur meseldir, “densize haddini bildirmek, yetime kaftan giydirmek gibi sevaptır” Kibre ve tahkire tevazu ile cevap vermek hikmet olarak algılanmaz, zillet olarak addedilir.

4- Düzenli olarak kamuoyuna bilgi aktaran ve iddialara eş zamanlı olarak cevap veren bir sözcü bile belirlemediniz. Niye? Hakikaten niye?

Halbuki bunu yapmak, süreci aktif olarak yöneten taraflardan biri olmak anlamında önemliydi. Ayrıca camianın içinde bulunduğu depresif vaziyeti gidererek, camiaya umut vermeye de yarardı.

5- Camia olarak bir araya geldiğiniz, güç ve güven telkin etmeniz gereken ilk toplantıda (Divan Kurulu'nda) verdiğiniz 'ağlayan insanlar topluluğu' görüntüsü de ne oluyor Allah aşkına? Standartlaşan pasif görüntünüz sebebiyle gözyaşlarınız, haksızlığa bir isyandan çok, sanki çaresizliğin ilânı gibiydi. Hislenmenizi anlayabilirim, ama elinizden sadece bunun gelmesini anlayamam, kabul de edemem. Çünkü sizler sıradan birer taraftar değil, kulüp iradesinin somutlaştığı şahsiyetlersiniz... Daha vakur ve inançlı olmanız ve bunu da cümle aleme yansıtmanız gerekir.

6- Doğru dürüst bir refleksle sağlam bir savunma kurmadığınız için, nostaljik tv klipleri, kupa sergileri, ligin marka değerine vurgu vs. hamleler, dışarıdan bakanlara ‘paçayı sıyırma hamleleri’ gibi görünüyor. Bunlar sadece güçlü bir savunmanın yanına aksesuar olarak eklenebilir. Ama tutup da bunların üzerine savunma inşa edilmez. Taraftar olarak Anıtkabir’e yürüyüp olanları Ata’ya şikayet etmemiz de bir işe yaramaz. Atatürk kalkıp gazetelerdeki iddiaları Akdeniz’e dökecek değil. Şimdi bunlar ortada olduğu halde neden kulübün savunmasını ciddi bir şekilde organize edemiyorsunuz?

7-Soruşturmanın 14 Nisan’dan önce-14 Nisan’dan sonra hakkaniyetsizliğini ve yalnızca Fenerbahçe’nin üzerine kurulmasındaki bilinçli/sakat mantığı iyice deşifre etmek ve adaletin tam olarak sağlanmasını temin amacıyla harekete geçmek ve toplumu harekete geçirmek niye aklınıza gelmiyor? “Adaletse hukuk içinde adalet, adaletse herkes için adalet, adaletse tüm zamanlar için adalet.“ düsturuyla neden son yirmi yılın araştırılması için bir girişim başlatmıyorsunuz? Savcılığa, federasyona bu konuyla ilgili başvuruda bulunmak için neyi bekliyorsunuz?

8-Kulüp, tarihinde gördüğü en büyük sorunlardan biriye karşı karşıyayken ve Aziz Yıldırım'ı ve içerideki yöneticileri, kulübün imajını, camianın haklarını, hukukunu, şahsiyetini resmi olarak savunma görevi sizin üzerinizdeyken, bu "en büyük travmaya en düşük profil" halleriniz ne anlama geliyor?

Merakımızı muciptir...

Halkın Takımı, Halkın Umudu, Halkın Dostu

2011-07-21T07:57:00.001+03:00

Fenerbahçe’nin genç jenerasyonu, körpe hayatında sadece Aziz Yıldırım imzalı malî restorasyon dönemine şahit olduğu için Fenerbahçe’nin büyüklüğünü kulübün zenginliğiyle alâkalı bir tanımlama sanır. Bir de belki kulağına çalınan bazı Kurtuluş Savaşı hikayeleriyle bağlantı kurar.

Oysa ki Fenerbahçe'nin büyüklüğü ifadesi; küçük bir semt takımının kurulduktan sonra hızla ulusal bir fenomene dönüşmesi sürecinden ve ülkenin gelmiş geçmiş en popüler spor kulübü haline gelmesinden kaynak bulur. Bu popülerliğin asıl temellerinin atılışı ise 1959 öncesi dönemdedir.

Bu dönemde kulübe ve oyuncularına dair sayısız efsanevî anekdot anlatılır. Ancak asıl efsanevî olansa futbol takımının tartışılmaz başarısıdır.

1924-1951 yılları arasında Türkiye Amatör Futbol Birinciliği ile Milli Küme müsabakalarında Fenerbahçe hâkim takım konumundadır. Bu sıralarda Anadolu’da sivrilen oyuncuların büyük kısmı Fenerbahçe’de alır soluğu… Profesyonelliğe geçişten sonra da etki gücünü ve başarısını muhafaza eder takım.

Seksenlerin ortalarına kadar süren ‘halk takımı’ olabilme özelliği biraz da bu başarılarla orantılıdır. En iyi oyuncuların ve derecelerin toplandığı, bir futbol standardıdır Fenerbahçe. 1959’daki ilk profesyonel lig maçlarında Mithatpaşa Stadı’da küçük maçlarda 15 bin, derbilerde 25 bin kişiye oynamaktadır. “Fenerbahçe çelik çomak oynasa stadı doldurur” lafı da herhalde bugünlerden gelme. Bu dönemden 1980’lerin ortalarına kadar da takımın genel düzeninde bir değişim olmaz. Popülerliği sürüyordur, Beşiktaş ve Galatasaray’la birlikte Türkiye’deki futbolu domine etmektedir. Hem ülkesiyle hem halkıyla o denli bütünleşmiş o denli popüler olmuştur ki, bir Galatasaraylı yazar tarafından ortaya atılan “Fenerbahçe Cumhuriyeti” tabiri kimseden bir itiraz görmemiştir.

Yetmişli ve seksenli yıllara doğru Fenerbahçe kimliğinde bir değişim yaşanmaya başlanır. Özellikle de seksenlerde. Grupların çekişmeleri, heveskar zenginlerin kulübün popülerliğinden istifade etme tutkuları ve giderek bozulan mali dengeler, kulübün değişen şartlara göre organize olabilme kabiliyetini yitirmesine yol açıyor bu dönemde. O dönemin tanıklarından Onur Kayador şöyle anlatıyor bunu:

‘‘FB tarihinde ilk defa 1980'de borçlu kasa çıktı. Müteahhit başkanlar modeli böyle başladı. Özal’lı yıllarda, futbolu bilmeyen ama cebinde parası olan insanlar takımı yönetmeye kalktı. Paralı başkanlar, etraflarındaki dalkavuklarla yönettiler. FB Başkanlığı reisicumhurluk gibi bir şey. Her gelen başkan hemen 10-15 adamı değiştiriyor. Takımda ne iskelet kalıyor, ne de genç takımdan yetişen futbolculara şans veriliyor! Günlük başarının peşinde koşan insanlar ortaya çıkıyor." [1]

Arada birkaç başarılı takım kuruluyor ancak 80'lerin ortalarından itibaren Fenerbahçe'nin lig şampiyonluklarının arasına alışılmadık uzunlukta süreler girmeye başlıyor. Başkanlar, kimileri çok da iyi insanlar olmalarına rağmen, istikrarlı bir tablo çizemiyorlar.

Beşiktaş Süleyman Seba döneminin altın jenerasyonuyla, Galatasaray ise 2000'li yıllardaki atağıyla popülerliğini arttırıyor. Her iki kulübün de bu dönemsel çıkışlarında organizasyonel bir başarı yatıyor. Seba döneminin Beşiktaş’ı, istikrarlı ve bütünlüklü bir portre çiziyor. Galatasaray ise Derwall’le birlikte bir sistem inşa etmeye başlıyor. Ve bunun meyvelerini aldığı 2000-2004 arasında büyük sıçrama yapıyor. Bu yıllarda bahsettiğimiz bu iki takım çekişiyor.

1985-2001 arasında Fenerbahçe’nin ise iki şampiyonluğu var sadece, Türkiye kupası ise, hiç yok. Neresinden bakılırsa bakılsın kulübün tarihindeki en karanlık dönem. İşte Fenerbahçe bu ara dönemde adeta eridi. Hâlâ en popüler olandı, hâlâ etkinliği en fazla olandı, ancak kulüp kurumsallaşarak değil, kişilerin popülerliği üzerinden yüzeyselleşerek devam ediyordu yoluna. “Fenerbahçe o yıllarda Türkiye'nin Maksim Gazinosu'ydu.. Ve sahneye de hep en iyiler çıkardı”. O yılarda kulüpte büyük etkinliği olan hatta on yıllarca kulübün gizli sahibi gibi davranan Semih Bayülken genel kulüp vizyonunu şöyle anlatıyordu:

'Biz Fenerbahçe'yiz. En iyileri almak zorundayız. Çünkü taraftar böyle istiyor...'

Gerçekten de Fener yıllarca Türkiye'nin Maksim Gazinosu oldu. En iyiler hep Kadıköy'de sahne aldı”.[2]

Ancak sistemsizlik ve iç çekişmeler o denli ileri bir boyuttaydı ki bu ‘en iyi’ assolist oyuncular, sistemsiz bir yapılanma içinde harcanıp gidiyorlardı. Takım bir oyuncu ve teknik direktör öğütme makinesi haline gelmişti. 1993-2003 yılları arasında gelen 38 yabancı oyuncudan sadece Uche ile Högh bir iz bırakabilmişti. Kulüp bu süreçte yıllarını kaybetti.

Dünyada futbol gelişirken ve sistem takımları yükselişe geçmişken Fenerbahçe istikrarsızlığın romanını yazmaya devam ediyordu. Düşünün ki ‘en iyi’leri alan Fenerbahçe’nin antrenman sahası 1998 yılına kadar iki barakadan ibaret olan Dereağzı Tesisleri’ydi. ‘En iyi’lere sunulan çalışma ortamı buydu.

Bu düzensizlik kulübün mali yapısına da yansımıştı. “Yönetim krizleri, borçlar, gelir gider dengesizlikleri... Yıllardan beri Türkiye’de enflasyon nasıl aşağı çekilemiyorsa, Fenerbahçe’de de borçlar bir türlü sıfırlanamıyordu. On iki yıl aradan sonra şeref sözü vererek ‘borçsuz bir Fenerbahçe’ vaadiyle Bodrum’dan kalkıp Fenerbahçe’ye el koymaya gelen Ali Şen, iki trilyon liralık bir borç batağının içine giriyordu mesela. Şen, kulübe gelir maksadıyla “anahtarlık, tesbih, atkı, parfüm pazarlıyoruz, borsaya giriyoruz, Fener Hayat Sigortası ile çok büyük gelir elde edeceğiz” diyedursun; ‘Parayı başkaları veriyor, düdüğü Ali Şen öttürüyor’ diyen gruplar ise, rejim değişikliği istiyorlardı.”[3]

Yani hem sportif başarısızlık vardı, hem maddi başarısızlık, hem grupların cadı kazanı kaynıyordu hem de sistemsizlik bir sistem hâline gelmişti.

En kötüsü de kulübü kendisi kılan değerlerin erozyonuydu. Bu dönemde halkın takımı, halkın bir kısmının takımı haline gelmeye başladı, takım başarısızlık, istikrarsızlık ve hizipçilik sembolü oldu. Vakar kaybolmuştu ve başa gelenler de Fenerbahçe büyüklüğünü hissettirecek cesametten uzaklardı. Ve maalesef Anadolu'da da Fenerbahçe'ye karşı, suçlayıcı, tahkir dolu tepkiler oluşmaya başlamıştı. Bugünkü Fenerbahçe düşmanlığının ilk köklerini belki de oralarda aramak gerekiyor.

O karanlık 15 yıl boyunca aynı şeyler tekrarlanıp durdu Fenerbahçe’de, uzun zaman değişen bir şey olmadı. 1989 şampiyonluğu vardı gerçi ama, o da bir vaha gibi algılanır o dönemi yaşamış Fenerliler için. Çölde vaha güzeldi, ama sonrasında yine çöl uzanıyordu alabildiğine.

Oysaki daha baştan semt takımı olmaktan çıkıp, ulusal bir fenomene dönüşen bu takımın ülke çapında organizasyonunu yapmak ve buna uygun maddi altyapıyı kurmak bir zorunluluktu. Ama gücün şehvetine kapılarak Fenerbahçe’yi idare eden hizipler ve onlara yaslanarak başkan seçilen paralı isimlerin bunu gerçekleştirebilecek bir vizyonu yoktu. İyi niyetlerin önünü ise, medyayla iç içe geçmiş popülerliğin cadı kazanı kesiyordu.

Seksenli ve doksanlı yıllar boyunca Fenerbahçe düzelmeyi başaramadı. Özellikle hiziplere bölünmüş olma hâli, topyekün bir dönüşümü imkânsızlaştırdı. Takımı sistem ve değerler üzerine değil, para ve popülerlik üzerinden başarıya götürme formülleri geçiciydi ve başarısız oldu. Kulübün tarihsel mirasını hafızalarda canlı tutacak bir söylem geliştirilemedi. En kötüsü de taraftar sayısı inanılmaz bir hızla erimeye başlamıştı. O dönem kimse bunun farkında değildi, sonradan ortaya çıkacaktı.. Başarıdan uzaklık ve zengin heveslerin oyuncağı olma hâli, Fenerbahçe’nin “halkın takımı” olma özelliğine darbe üstüne darbe vuruyordu. Buna kulübün bazı yöneticilerinin itici söylemleri de sebebiyet veriyordu. Evet, 1990’ların artık, sonuydu,“halkın takımı” Fenerbahçe, kendi misyonundan uzaklaşıyordu ve bu erozyon bir on yıl daha sürseydi kim bilir neler olacaktı?

Neyse ki sürmedi ve 2000’li yıllarla birlikte bu lanetli erozyon durdu, kulüp ipleri yeniden eline almaya başladı. 2000’lerden sonra tüm bu sorun alanları tek tek temizlendi. Aziz Yıldırım’ın başkanlığı sonrası makûs talihi değişti Fenerbahçe’nin. Kongre üyelerinin sayısı arttırılarak grupların camiadaki ağırlığı azaltıldı. Tesisleşmede çok önemli adımlar atıldı. Yıllar içinde yalpalamalar olsa da transferler, oyuncu jenerasyonları ve teknik direktörler anlamında belli bir istikrar yakalandı. Amatör branşlar yükselişe geçti. Ve bazı araştırmalara göre de Fenerbahçe taraftar sayısını yeniden yükseltmeye başladı. Bu arada sportif başarılar da arttı, artmaya devam ediyor.

80’lerin ölümcül hastalıklarının pek çoğunu bitirdi başkan ve yönetim. Malî gücü, sportif ve organizasyonel başarısıyla kulüp yeniden yükselişe geçti buna kuşku yok..

Ancak bu dönemde de 80’lere doğru erozyona uğrayan “halkın takımı” olma misyonunda, kaybedilen mevzileri geri kazanmaya dönük doğru adımları bir türlü atamadık.

Malî ve sportif başarıyı tamamlayıcı adımları: Erdem’i övmeyi, değerler’e sahip çıkmayı, tarihsel miras’ı özümsemeyi, büyüklüğün olmazsa olmazı tevazuyu... Ve pek tabii bir de halka yakın olmayı… En çok da bunu...

Çünkü bizim kulübümüzün asli misyonu daimî olarak budur: halkın takımı, halkın umudu, halkın dostu olmaktır. Fenerbahçe tarihindeki her olumlu anekdotun, her ibretlik hatıranın altında bu tema yatar, bu anlam belirir. Başka hiç bir açıdan bu tarih anlamlı bir yere bağlanamaz. Bundan uzaklaşmak Fenerbahçe'nin kendisinden uzaklaşmaktır. Her türlü elitizm benliği bölmektir, kendini parçalamaktır. Fenerbahçe için aslolan halktır.

Ne halk Fenerbahçe'siz yapabilir, ne de Fenerbahçe halksız; o halde bizim için aslolan halkın kadîm değerleri olmalıdır:

Son otuz yılımızda 'tevazu' örneğin, uçup gitmiştir bizden kuş misali: “17’e karşı 1” hamakatine ses çıkarılmayarak.

Sonrasında 'hakkaniyet' de göçmüştür uzak diyarlara: ‘Elle atılan gol' bile, afiyetle hazmedilerek.

'Sevgiyi paylaşmak' unutulmuştur, taraftarlık ‘sadece zengin olanlara’ has kılınarak…

Bunların hepsi, içinden çıktığımız halka bizi yabancılaştırmıştır. Damarımızı kurutmuştur.

Sezar’ın hakkını Sezar’a teslim edelim, kısa tarihsel özetimizde de etmeye çalıştık. Fenerbahçe’nin hangi uçurumdan döndüğünü hatırlattık. Fenerbahçe’nin hâlihazırdaki başkan ve yönetiminin kulübe kazandırdığı şeylerden bahsettik. Bir erimeyi ve küçülmeyi durdurup, kulübe tekrar eski cesâmetini kazandırmışlardır. Ve gerçekten Fenerbahçe’yi çok seviyorlar. Bu sevginin hatırına, bizim de onlara sevgimiz çok büyük. Bizim sevdiğimizi sevmeleri bile başlı başlına bir sadakat sebebidir. Ve davaları sonuçlanıncaya kadar onlara inanmak boyun borcudur.

Ancak Fenerbahçe “saçları uzamaya başlayan Samson” misali eski gücünü tekrar kazanırken, kulüp yönetimi halka yakınlaşmasını sağlayacak adımlar atması gereğini idrak etmelidir. Kulübün kapılarını erdeme, tevâzuya, halkın dostluğuna açmalıdır.

Unutulmasın, 3 Haziran’da herkes sustuğunda; kulübün malı mülkü, tesisleri, büyükleri görünmez olduğunda, Fenerbahçe bir küçük kanarya misali ortada kaldığında, sokağa taşıp ona kolunu kanadını açan bu halktı, her şeyi göze alarak…

Fenerbahçeli yöneticilerin bilmesi gereken şey: Kâr değil, çıkar değil, fayda değil; bizim varoluş sebebimiz, hayat kaynağımız “halkın takım”ı olmaktır. O yüzden gelecek vizyonumuza da yön verecek en öncelikli şey budur.

Yıllardır taraftarın kulağında, kalbinde yankılanan bu sesi yönetimin duyması zamanı gelmiştir; Şimdi; “duyuyor musun ey yönetim: halkın ruhu da sana sesleniyor”[4]

Resimler: Alper Duruk Arşivi

[1] 18 Şubat 2000, Hürriyet

[2] 6 Haziran 2003, Akşam

[3] 1 Mart 1997, Aksiyon

[4] Fenerbahçe yönetiminin 21 Temmuz 2011 Shakhtar Donetsk maçı için hazırladığı duyurudan: “Sen! Sarı-lacivert renklere gönül vermiş Fenerbahçeli. Günlerdir kulaklarında, kalbinde yankılanan sesi duyuyor musun? Fenerbahçe ruhu seni çağırıyor"

Şikenin Mazisi Kalbimizde Bir Yara

2011-07-17T18:38:00.002+03:00

Şike ve yolsuzluk operasyonu öyle hızlı değişimlere gebe ki, bu konuda atılan hiçbir adım sağlam olamıyor. Alınan kararlar hemen ertesi gün atıl ve değersiz bir hale gelebiliyor.

Bu noktada, verilebilecek her türlü nihaî kararı etkileyebilecek özel bir durumdan ise kimse bahsetmiyor.

Kamuoyu büyük takımların özellikle de Fenerbahçe'nin düşürülmesine o kadar çok odaklandı ki, büyük resme bakan pek yok... Büyük resimde şu var: bu soruşturmadan ceza ya da cezalar çıkarsa, kamu vicdanını tatmin anlamında şikenin son yirmi yıla doğru genişlemesi kaçınılmaz olur.
Nitekim, yargının son yıllarda yürüttüğü benzer büyüklükteki/etki gücündeki diğer davalara baktığımızda, sürecin bir şekilde geçmişe doğru uzandığını ve ilişkili başka dosyaların açılmasını sağladığını görüyoruz. Ergenekon Davası’ndan Balyoz ve 12 Eylül soruşturmasına uzanan yolu hatırlayalım.

Aynı durumun futboldaki şike ve yolsuzluk operasyonu için de geçerli olduğunu sanıyorum. Belki kısa vadede değil ama bir iki yıl içinde bu soruşturmanın tetiklediği başka davalarla karşı karşıya kalacağız. Bundan eminim…

Şimdilik ufak ufak konuşuluyor sadece.. Ama teorinin pratiğe dönüşmesi yakındır. Her şey bu sezon verilebilecek bir küme düşürme cezasına bakar... İnce nokta orası... Küme düşen takım ya da takımlar adalet isteyecektir. Çünkü sporu yönlendiren temel duygu rekabet...

Ve işte asıl bu olduğunda, orada patlayacak asıl bombalar. Çünkü büyük takımlar için sadece bir değil, neredeyse her yıl için bu tip iddialar mevcut. Ve hepsi için davalar başlayacak. Ve bunlardan bir kaç tanesi bile kanıtlansa, ya da kuvvetli şüphe bulunsa büyük takımlarımız bir değil bir kaç sezon küme düşme cezası alabilirler...

Tabii siyasî irade tüm bunları düşünüp daha şimdiden kulüpleri kurtaracak bir formül düşünmediyse...
Ortada böyle bir formül yoksa, meselenin tek sezonluk macera olacağını düşünenler yanılıyorlar.

[Edit: Bakın; 19 Temmuz'da Aziz Yıldırım'ın avukatı ilk işareti verdi: "Bu ülkeye şikeyi öğreten kulüpler henüz bu soruşturmada değiller..."

Sizce ne demek bu?]

Şimdi herkesin de adımını bu muhtemel gelecek tablosu üzerinden atmasında fayda var.

Oysa federasyonun da medyanın da doğrudan bu sezona yoğunlaştığı ve çözümü bu sezon üzerinden bulmaya çalıştığı görülüyor. Oysaki yukarıdaki manzara ortaya koyuyor ki, tüm bir futbol mazisi üzerinden yapılmayacak bir projeksiyon, yetersiz kalacak.

Çünkü eğer bunlar gerçekleşirse ya ceza üstüne ceza yağacak ve şöyle bir 8-10 yıl Türkiye’de futbol duraklama dönemine girecektir. (Sadece şu anki şayialardan, medya ve mahkeme arşivlerine girmiş örneklerden hareket etsek bile üç büyüklerin İstanbul amatör kümeye dek gidip geri gelmeleri gerekiyor. )

Ya da devlet bakacak ki, futbol hepten batacak, belli bir tarihten öncesine doğru zorunlu bir genel af çıkaracaktır. Artık yaramazlık yapmayı bırakın diyecektir kulüplere. (Bu da ne derece doğrudur, ahlâkîdir tartışılır)

Yok bunların hiç biri olmaz da sadece bu sene için cezalar yağar, ve geçmişin üstü örtülürse bu kez de mâzi, haksızlığa uğradığını düşünen taraftar kalplerinde derin bir yara haline gelecektir

Kolay kolay da kabuk bağlamayacak, hassas bir yara...

Vallahi, hakkın mizanı şaşmaz, şaşmamalı... Bakalım ne yapacaklar? Wait and see....

NOT: Çevremdeki her takımdan taraftarda gördüğüm derin hayal kırıklığı ve belirsizlik duygusunda, bahsettiğim bu konuya dair bir endişenin de etkisi var sanıyorum... "Peki ama bu davadan sonra ne olacak, iş nereye varacak" endişesi, sezgisi, kendine güvensizliği, mide ağrısı...

Çarşı Ruhu'nun Dip Akıntıları

2011-07-14T20:00:00.004+03:00

İstanbul boğazı derinden akar. Ona bakanlar üstünü görür de, altındaki dip akınlarını göremez. Sanırlar ki tek bir akışı vardır ruhunun, bilmezler ki onlarcası tâ içinde…

Beşiktaş Çarşı grubu dün bir açıklama yayınladı. Boğazımıza kadar olumsuzluk içinde olduğumuzdan genellikle olumlu karşılandı.

Ancak bir de hakkını verip bu metnin alt metinlerine bakmamız lazım: Çarşı ruhunun dip akıntılarına…

Güzel benzetmelerle başlamışlar bildirilerine: “adaleti simgeleyen o gözü bağlı kadın” diyorlar mesela.. Gerçi bir hafta önce kendi gözlerine taktıkları siperlikleri hatırlamıyorlar. Ama neyse..

Acaba diyorum, Çarşı ne demeye çalışıyor? Ve bu demeye çalıştığı şeye bilinçaltından neler sızıyor? Açık olan şu: Kendilerini daha baştan diğerlerinden ayırıyorlar. Ve aslında bütün metni şekillendiren dip akıntılardan biri bu: biz ve diğerleri ayrımı. İşte maalesef böylece başlıyor yüce mistifikasyon süreci: dikkatle bakıldığında hemen görülecek bir kendini kutsama ayini….

Bu yüzden biraz kırgın, biraz güvensiz şekilde okumaya başladık. Yine de umutluyduk.

Bildiri, takım sevdası nasıldır, onu anlatan cümlelerle başlıyor. Renge, armaya, tarihe sevdalı her taraftarın için geçerli cümleler bunlar. Ancak bu bir Beşiktaş taraftar bildirisi olduğu için doğal olarak, tüm bunlar Beşiktaşlılar’a has ibadet ritüelleri gibi anlatılıyor. Anlatılsın, mahzuru yok. Taraftarız biz, taraftarın psikolojisini biliriz. Hoşumuza gidiyor metin. Kaç gündür yaşadığımız sıkıntının diğer yüzünü görüyoruz, kalbimizde yine merhamet oluşuyor tuttuğumuz takıma karşı…

Derken efendim kendi talihsiz durumlarına değinip, operasyon ve zanlılarla aralarına şöyle temiz bir mesafe koyuyorlar. Bravo diyoruz, işte bu.. Ve sonraaa... Diyorlar ki, mahkeme sonucu belli olana kadar herkes suçsuzdur amma… ‘Ancak diğerlerinin yaptığı gibi arkalarından peşi sıra gitmeyi de reddetmeliyiz’!

Haydaaaa.. Buradaki ‘diğerleri’ kavramına dikkat çekmek istiyorum. Birlik çağrısı yapan bir metindeki bu ‘diğerleri’ de nedir? Çarşı grubu temizlik ve kardeşlik için yayınladığı bildiriye bu ‘diğerleri’ni niye ekliyor? Daha baştan başladı nifak… Neden acaba ve kim bu ‘diğerleri’? Cevap belli aslında: Trabzonspor ve aslında bilhassa da Fenerbahçe taraftarları. Yürüyüşler tertip eden Fenerliler.

Tekrar o cümleye dönersek, şunu diyorlar: “Diğer taraftarlar kötü bir sınav verdi. Kusura bakmasınlar ama omurgasız davrandılar. Özellikle de yürüyüş yapan Fenerbahçe taraftarları. Şikeci de olsa yöneticilerinin peşi sıra gittiler. Sorgu sual etmediler. Bunlar zaten pek de matah değildir. Nerde bizdeki şuur, nerde bizdeki koşulsuz sevgi… Hem bakın nerede bizdeki muhalif duruş? Temizlik sevdası? Ancak biz koyarız postayı.. Biz yok muyuz biz, offff…”
Herhalde bu metni yazan Çarşı’lı arkadaş operasyonun ilk haftasında Türkiye’de değil de Sri Lanka’da falan yaşıyordu. Yani Fenerbahçeliler şikeyse şike demişler ve başkanlarının arkasından yürümüşler, söylenen o.

Hanımlar beyler; operasyonun ilk birkaç gününde Fenerbahçeliler’in yaşadığı şoku, kusura bakmayın ama hiçbiriniz yaşamadınız. Operasyonu yürüten irade, belki bilinçli belki bilinçsiz olarak sanki topuyla tüfeğiyle tankıyla Fenerbahçe’nin üstüne taarruza geçiliyor havası verdi. Bu ya bilinçli bir tercihti, ya da ciddi bir psikolojik harekat yanlışıydı, bilemiyorum..Eşgal fotoğrafları, şehvetli yorumlar, hınç dolu espriler…

Ve bir anda Fenerbahçe’nin kulüp yapılanması, yöneticileri, kongre üyeleri, tesisleri, kombine kartları vs. vs. her şey yok oldu. Bir günde Marquez’i yaşadık: yüzyıllık yalnızlık. Kimseden çıt çıkmıyordu. Fenerbahçe kurudu, kurudu, küçük bir Kanarya olarak ortada kaldı. İşte Fenerbahçeli taraftarın yaptığı tek şey, o Kanarya’ya kol kanat germekti, kimsen yoksa senin için biz varız demekti. Dikkat edin o ara ne Trabzon ne Beşiktaş ortadaydı. O yürüyüşlerdeki temel motivasyon sadece Fenerbahçe sevgisiydi. ‘Harbi’ sevgiydi.

Saf bir sevgi ve şaşkın bir koruma güdüsüyle yapılan bu yürüyüş (şikecilerin ya da bununla suçlananların) ‘peşi sıra yürümek’ değildir. Çarşı da bunun farkında. Peki o zaman, niye bu olumsuz taraftar imgesini koyuyor önümüze?

Gerçeği niye tahrif edilmiş bir yorum katarak vermeye çalışıyor?

Şu geliyor aklıma: Acaba kendi ‘harbi’ imgesini sergileyebilmek için mi bu? Doğrusu bu bir şüphe olarak takılıyor aklıma.

Neyse efendim ikinci cümleye geçelim, orada da şüpheli ibareler var:

“Şimdi iki takım var. Biri namuslu ve dürüst olanların takımıdır. Diğerinde ise şikeci, düzenbaz ve hile ile çıkar peşinde koşanlar var. Biz Beşiktaşlılar ilkini temsil ediyoruz”: Bu cümle de psikolojik olarak bir öncekinin tamamlayanı olarak gözüküyor gözüme. Bir kendini kutsama sürecinin doruk noktası. Şimdi efendim Beşiktaşlılar namusu ve dürüstlüğü temsil ediyorlarmış, bir de tabii diğerleri var.. Acaba bunlar kim? Türkiye’de şike olsun, düzenbazlar olsun, çıkar olsun diye koşanlar kimler?
Hadi diyelim ki gerçekten iki takım var. İlkini siz temsil ediyorsanız, geri kalanların hepsi? Onlar neyin temsilcisi?

Ah Çarşı ah, ‘biz ilkine dahiliz, tüm temiz taraftarlar gibi’, demek varken?

Birliğe çağıran bir bildiride, böylesine ayrıştırıcı bir dil.

Sonlara gelindikçe coşku daha da artıyor. Papazın Çayırı’nda yanlış hatırlamıyorsam Fatih’in ya da (PVH’nin) söylediği gibi: on gün hiç sesi çıkmayan Beşiktaş taraftarı, operasyonda sıra kendisine gelince İstanbul Emniyet Müdürlüğü tarikatından istifa ediyor. Ve Bakunin üzerine yemin ederek tekrar anarşist oluyor. Bakın hele:

“Fitbol”da temizlik hareketini biz Beşiktaşlılar başlatalım. Manifestomuzu birlikte yazalım. Ey diğer renklere gönül verenler… Var mısınız?”

Şimdi bakın manifestoyu çoktan yazmışsınız. Yazarken kendiniz dışındaki taraftar gruplarına hafiften ayarı vermişsiniz. ‘Delikanlı Çarşı’ gösterisini yapmışsınız. Kendiniz başlatmışsınız her şeyi, şimdi de bize, var mısınız diyorsunuz.. İşte numunelik bir birlik çağrısı..

Ey Çarşı’daki arkadaşlar… Keşke ilk günden çıksaydınız. "Bu Türkiye’de futbol ezelden beri kirli, Fenerbahçe’ye yapılan haksızlık. Tüm takımlar incelensin, Bursaspor’a yaptıklarımız da dahil olmak üzere" diye bir bildiri yayınlasaydınız. Ya da en azından ‘diğerleri’nden bahsetmeden, tüm taraftarların takımları için öldüğünü ve bu sevginin hatırına temiz ‘fitbol’ için bir araya gelmeyi teklif etseydiniz?
Zor muydu? Evet gayet zordu..

Ama işte delikanlılık da zor zamanlarda ortaya çıkar, ferâgat gerektirir.

O zaman sessiz kaldınız, kupa Trabzon’a diye görseller hazırladınız, şimdi gurup vakti ortaya çıkıp, güneş gibi ışıldamaya çalışıyorsunuz.

Hem de diğer taraftar tepkilerini itibarsızlaştırarak..

Soruyorum, bu mu harbilik?

Biraz ayıp oluyor…

Aynı konunun devamı niteliğinde bir yazı için:

http://emirz.blogspot.com/2011/07/ridvan-akar-abimize-bazi-empatik.html

Marifet Sahipleri Gelsin ki Biz de Mültefit Olalım!

2011-07-12T16:47:00.006+03:00

BJK TV’de yapılan sokak röportajlarında (‘Söz Taraftarda’ programında) taraftarlara sorular soruyor bir kızcağız. Takımla ilgili mevzulardan sonra, ağzının suyu akarak ve müstehzi bir şekilde ‘sizce’ diyor ‘süper kupada rakibimiz kim olacak?’ Çanak bir soru tabii, amaç şampiyonluğu elinden alınması ihtimali olan Fenerbahçe’yle dalga geçen cevaplar almak ve tabii istediği cevapları da alıyor.

Yaklaşık bir hafta önce oluyor bu…
Ve derken bugün yaşananlar: Beşiktaşlılar gözaltında… Şimdi de onların elinden kupanın geri alınması söz konusu..

Taraftarı bir taraf bırakalım da, o programı izlerken Beşiktaş kulübü feci halde gözümden düşmüştü. Kendisinin de adının geçtiği bir soruşturma hakkında kulübün resmi televizyonunda yapılan Fenerbahçe imaları, istihzaları…

İnanın anlayamıyorum, yahu ilk günden beri bunda sizin de isminiz geçerken bu ne tedbirsizlik, bu ne cüret? Hadi taraftarların lümpenliğini anlarım da.. Yahu hangi duygular bu kadar gözünüzü kararttı, kulübün resmi televizyonundan alay etmek ne demek? Kulübünüzün her an sanık olabileceği bir davada hem de? Ne tür bir psikolojiniz var sizin?

Ey Beşiktaş yöneticileri, siz koca bir camianın başındaki adamlarsınız. Çok büyük bir kulübün değil, aynı zamanda çok büyük bir tarihin ve kültürün de sorumluluğu var sizin omzunuzda.. Peki öyleyse buna nasıl izin verirsiniz?

Bakın, Galatasaray neden kulüp olarak bu soruşturma konusunda hassas bilmiyorum. Belki samimi bir dostluk, belki de kendilerinin de pek temiz olmadığı inancı. Ama yine de kontrollü bir tutum, şık bir söyleme sahipler. Peki ya siz? 109 yıllık BJK kulübü? Buradaki tavrın kulübü nasıl küçülttüğünün farkında değil misiniz? Bu nasıl bir gözü kararmışlıktır? Soruşturmanın ilk anından beri içinde sizin de isminiz geçerken, bu nasıl bir tedbirsizliktir?

Allah akıl fikir versin..

Umudum: Bu soruşturmanın sonunda, kulüplerin tarihsel/toplumsal ağırlığını, kültürel mirasını taşıyamayan, insanlara ideal birer örnek olamayan kişilerin, Beşiktaş’tan da, Fenerbahçe’den de, Galatasaray’dan da, bütün öteki takımlardan da ayıklanması… Vakur, çalışkan, adam gibi kanaat önderlerinin de başkan ve yönetici olmaları…

Marifet sahipleri gelsin ki, biz de mültefit olalım

FOTOĞRAF BİLGİSİ: 28 kasım 1924.. Fenerbahçe futbol takımı, Taksim Stadı’nda oynanan özel maçta Beşiktaş’ı 4-0 mağlup ederken gollerini Zeki Rıza Sporel (2) Cafer Çağatay ve Alaaddin Baydar attı. Bu maç, Fenerbahçe ile Beşiktaş arasında oynanan ilk maç olarak tarihe geçmiştir.http://dobrayorum.blogspot.com/2010/11/fenerbahce-tarihinde-bugun-28-kasm.html

Via Dolorosa'da Bir Garip Fenerbahçe*

2011-07-10T17:57:00.000+03:00

Fenerbahçeliler'i hiç de hijyenik bir görüntü vermeyen 'temiz kramponlar'da rahatsız eden iki şey var.

Birincisi malum operasyonun Fenerbahçe kulübü ve camiasının itibarı ve hakları hiç dikkate alınmadan yapılması ve bu tutumun bilinçli olduğu şüphesi.

İkincisi ise şike ve usulsüzlük iddialarının zaman ve zemin tanımadan tüm Türkiye'nin meselesi olduğu bilinmesine rağmen sadece Fenerbahçe'nin odağa alınması.

İmdi; bu şikayetler ayyuka çıkarken...

'operasyonu yürüten irade', bu şikayetlere el atıp, Fenerbahçe camiasını da arkasına alabilecekken, neden böylesi bir adım atmıyor? Çok basit, mesela; bayrak, marş, arma, başkan, yönetici vs. bir kulüp için sembolik değere sahiptir. Başkanına yönelik tahkir ya da eziyeti kendisine yapılmış gibi görmemesi camiaya mensup kimse için mümkün değil. Bu çok basit bir sosyal psikoloji gerçeği. Peki bu ortadayken, neden operasyonun bu ayağı, yani psikolojik harekat ayağı böylesine anlayışsızca ve acımasızca yürütülüyor? Buna ek olarak tüm taleplere rağmen, niçin, savcılık soruşturmayı geçmişteki iddiaları da araştıracak şekilde genişletmiyor? Ya da federasyon savcılıktan bu yönde bir talepte bulunmuyor? Öyle ya amaç temiz futbol, peki ama niçin diğer takımların mahkeme arşivlerinde tozlanmış, delilli-telefon tapeli dosyalar için kimse kılını bile kıpırdatmıyor? Bu dosyaların arşiv numaralarıbile belli beyler..

Bakın işte isyan burada patlak veriyor.

Ve düşünüyor Fenerbahçeli;

1- Söz konusu durumda ligde takım kalmayacağı, yayın ihalesinin kesin olarak çökeceği, milli takım ve ülke imajının büyük zarar göreceği, Anadolu'da bir çok kulübün batma noktasına geleceği vs, vs... kesin gibi duruyor.

Acaba bundan endişe edilip, bütün günahlar, Via Doloroso’da[1] yürüyen Hz. İsa gibi Fenerbahçe'nin sırtına mı yüklenecek, çivili çengelli kutsal haç misali? (iyi güzel de, maalesef bizim için bu yolun sonu peygamberlik değil işte, peki ne: ömür boyu, 'hain ve sahtekar Yahuda İskaryot'[2] muamelesi görmek, küçümsenmek, tahkire maruz kalmak)

2- Ya da; böylesi bir durumda ceza alması muhtemel kulüplerin sayısının çok artacağı, ortalığın toza dumana bulanacağı kesin olduğundan... Bu durumda acaba operasyonu yürüten irade, Fenerbahçe'nin 'tek' odak olmaktan çıkacağı endişesi mi taşıyor? Ve acaba niçin? Soruyorum tekrar:niçin?

Anlayacağınız endişeler çok derin, bitecek gibi değil ve kimse bunları giderecek bir adım da atmıyor…

Ve daha kötüsü söz konusu bu endişenin sahiplerinin, yani Fenerbahçe taraftarlarının, Fenerbahçe'ye olan aidiyet bağlarının gücü, onu kimlik olarak taşıma yoğunlukları ve son bir haftada yaşadıkları ruhsal/fizyolojik tahribatın gelecek için taşıdığı isyan potansiyeli pek dikkate alınmıyor gibi...[3]

Kısa vadede operasyon genişlerse, tüm bu hüzünlü ve kızgın birikim Fenerbahçe'ye olumlu olarak yansır.. ancak orta hatta uzun vadede bile, adım atılmayıp, okkanın altına sadece Fenerbahçe giderse...

İşte o zaman sanırım, bu soruşturmanın başındakiler, belki de hiç hesap etmedikleri halde, çivili, çengelli haçı Türkiye'nin sırtına yüklemiş olacaklar...

--------------------------------------------

[1] * Via Dolorosa: 'Çileli Yol'; Hz. İsa’nın sırtında haçıyla halk arasında yürütüldüğü uzun yol.
Hz. İsa çok çileler çekmiş hayatı boyunca, mesela bu 'çileli yol'da azap dolu bir yürüyüşü var, kan revan.. Sonra da zaten dikenli, çivili çarmıha geriliyor.
Hz. İsa; bu çileleri 'diğer insanların günahlarına kefaret olsun diye çekiyor Hristiyanlar'a göre.
ve o bir peygamber olduğu için, bunu anlıyoruz.
Lakin Fenerbahçe bir haftadır sırtına çarmıh yüklenerek niye 'çileli yol'a sokulmaya çalışılıyor, işte onu anlamıyoruz.
Hz. İsa bir peygamberdi, insanlığın günahlarını aldı yüklendi, gönüllü olarak..
İyi de kardeşim, biz niye elli yıllık bir ligin bütün şaibesini yüklenmek zorundayız.
Bizim böyle bir mesih'lik iddiamız yok ki!
N'oluyor, niçin 'Türk futbolunun temizliği ve geçmiş pisliklerin kefareti için' fenerbahçe'nin çarmıha gerilmesi gerekiyor?
Fenerbahçe taraftarının temeldeki en büyük itirazı buna..
Niye bunu anlamamakta güçlük çekiyor herkes? Ve tepkimizi 'duygusallar canım, onları anlamamız lazım' haline doğru büzüştürmeye çalışıyorlar?
Bu noktada hiç de duygusal falan değiliz, tam tersine aklımız fazlasıya başımızda...
Ve bu akıl bize, 'bu oldu bittiyi kabullenme, hiç bir zaman, bin yıl sonra bile' diyor...
[2] Yahuda Iskaryot: Hz. İsa’ya ihanet eden ve havariler içinde sanki bunu hiç yapmamış gibi davranan kişi. Doğruluk yolunda yürüyenlere ihanet eden bir hain, sahtekar…

[3] Bu konuya değinen bir yazı için bakınız: http://www.tirajik.com/post-modern-yerli-engizisyon-papalarina/#more-7259

O Brother Where Are Thou?

2011-07-08T22:55:00.001+03:00

Meşum olayın ilk anındaki şaşkınlığı anlayabiliyorum. Ancak gerek Fenerbahçe kulüp yönetiminin gerekse Fenerbahçe kamuoyunun, ilk şokun üzerinden kaç gün geçtikten sonra bile bu kadar pasif kalması şaşırtıcı.

Yönetim, taraftarlar, eski sporcular, yazarlar. Hepsi darmadağın..

Yöneticilerin verdiği görüntü şu: emniyetçilerin peşinde koşan, ne yaptığını bilmeyen üzgün adamlar…Yahu beyler, siz bu camianın başındaki insanlarsınız, siz böyle düşük profilli görüntü verirseniz, taraftar ne yapacak?

Büyük başın ağrısı da büyük olur, eğer bunu taşıyacak cesamet sizde yokduysa o makamlarda işiniz ne? Yoksa hepiniz birer şöhret-i kazibe misiniz?

Suskunluğunuz belki tedbirden ama, en azından bir kişi belirlersiniz, gelişmeleri günbegün açıklar, camianın umudunu yeşertir, güç algısını tazeler.. Başsızlık izlenimi verilmesine mani olur. En kötü dünlerin, bile en güzel yarınlarımıza engel olamayacağını hissettirir bize.

Suskunluk bir iletişim yönetimi olamaz, hele bu tip durumlarda hiç. Başkan Yıldırım ve kulübün gayrıresmî metin yazarı olduğunu sandığım Mosturoğlu içerdeyken, siz nasıl olur da böylesine dilsizleşebilirsiniz? Buna hakkınız mı var? Var olan durum ne olursa olsun, camiayı kenetleyecek, umudunu ve büyüklük algısını tazeleyecek üç beş cümle söylemek bu kadar zor mu?

Fenerbahçe taraftarının üzerine boca edilen bu kadar malumatın, bu kadar iddianın, bu kadar istihzanın, bu kadar hıncın karşısında: elde var sükut!

Öte yandan başka zaman kulüple ilgili zırt pırt açıklama yapan camia ileri gelenleri, yazlıklarının önünde balık avlamakla meşgul. Be Allah’ın eyyamcıları, bu mudur sizin kanaat önderliğiniz, bu mudur sizin sadakat bağınız? Korktuğunuz ne? Soruşturmayı bir tarafa bırakın, Fenerbahçe’nin tarihini anlatıp onunla ne kadar gurur duyduğunuzu söyleyin, bir yeriniz eksilmez, sizi göz altına almazlar korkmayın… Lefter’li, Fikret’li günleri bu balık hafızalı millete anlatmakla iktidar size dokunmaz, çekinmeyin… Halkın Fenerbahçe’yi nasıl omuzlarda taşıdığını ağlayarak anlatan Naci Barlas’ların tırnağının ucu kadar bu sevgiyi kalbinizde hissettiğinizi gösterin bize!

Neredesiniz be adamım, heeeey?

Nerede bu camianın haşmetli, celadetli, gür sesli adamları?

Acil beklenirken er meydanında… O brother, where are thou?

Kanarya Kanadında Ölmek Zamanı

2011-07-08T18:10:00.001+03:00

Ey Fenerli kardeşim,

Gönlümün sürûru kardeşim

Derdin büyük, gönlün kömür karası

Büyük aşkların zaten, hiç biter mi yarası?

Fenerliyiz biz,
Fener’in sevgilisi

Ölesiye sevdik efenim,

Var mı daha ötesi?

Ey Fenerli bil ki, büyük olmak,

Yolda olmaktır, tüm dertlerle birlikte…

Omuzlamak hepsini,
Kederiyle, elemiyle

Eğer Fenerbahçe’nin varsa bir derdi

Derdi de cefası da güzel, diyerek,

Hele bir omuzlayalım da şimdi,

Gerisine elbet Allah kerim, diyerek.

Şimdi her günkünden daha fazla

Nefesleri Fener için tüketmeye hazırız.
Şikayetle değil, sevgiyle…

Çünkü Fener’e sevdalıyız.

Kanımıza giren her ölüm,

Yeniden doğmaya gebe

Bir ölmek kardeşlerim,
Bin kere doğmaya gebe.

Ayağa kalk Fenerli kardeşim,

Gönlümün surûru kardeşim

Dik dur, kaderini, asaletle omuzla

Ölmek zamanı budur, kanarya kanadında...

Yalnız sana bile gelse

Şekvacı olma ölümden

Çünkü ölmeden önce ölmeyenler

Yaşamış sayılmaz ki zaten!